[Ela] vs [El]

[Ela]
Onde se perden
as palabras que non falamos?
Onde morren
os desexos que afogamos?
Onde agardan
os sentimentos que negamos?
Onde se gardan
os segredos que unha ollada delata?
Onde dormen
as ilusións que non espertamos?

                                                            [El]
                                                            Perden onde os silenzos berran.
                                                            Morren onde os beizos pechan.
                                                            Agardan onde os corazóns latexan.
                                                            Gardan onde as almas descansan.
                                                            Dormen onde a mar comeza.

[Ela]
Camiños e veredas levan alí.
Qué facemos nós aquí?
Qué facemos nós?
Qué facemos?
Qué…

                                                            [El]
                                                            [Sssshhhh…]
                                                            [Lévame alí.]


A este recuncho íntimo, á miña tobeira, vos achegades, para a miña constante sorpresa. E para maior sorpresa aínda, facédelo con regularidade. Nunca saberei eu cómo agradecérvolo.
Esta ignorancia engrandece cando, un día, un doce animaliño, máxico e singular, tímido e fantástico, deixou este agasallo, escrita pura dunha fermosa alma anónima, producto dunha mínima conversa que non podía quedar no privado e hoxe, día da poesía de 2014, comparto con pracer con vós.
Espero que o disfrutárades tanto coma eu disfruto da súa compaña. Graciñas.

E os soños tornaranse dourados…

A ti, porque son teus.

Se fose poeta, ou poetisa,Solpor
se soubera xuntar palabras
podería dicir
envexo os teus ollos
que se nutren de máxico solpor;
envexo o solpor
que os teus ollos bica…

Mais non son, non.
Quén fora poeta
para poñer o mundo aos teus versos!

Namentas, na lúa,
na procura dos teus soños dourados…