Retratos da miña xente [X]: a moza

Teu sangue é tinta
e os dedos lápis
que convirten unha idea
en trazos de agarimo,
en figuras de cariño,
en debuxos de pracer,
arte rebuldeira na túa man.

Non sendo ilustradora, ilustras,
e sen ser ensinante, ensinas a ver
dende esa cativa perspectiva,
ollada transformadora
de moreas de crueldade
en volumes de creatividade,
tornadora de insensibilidades
en delicadeza doce,
conversora de inxustizas globais
na túa propia loita e sincera dor.

Desexo impuro de mortais,
es dozura e inxenuidade
combinadas en medidas perfectas,
delicadeza e enerxía
misturadas en estado óptimo,
madurez e inocencia
conxuntadas para maior gloria
de afortunados que te disfrutan,
entre copas de licor café da casa
e proxectos de futuro,
ilusións de realidade que,
sen présa, pero con firme paso,
contigo son perseguidos
e sempre, sempre
finalmente conseguidos.

Advertisements

Maldita morte

Qué dicir
cando non hai nada que poda dicir?
Qué facer
cando non hai nada que poda facer?
Qué consolar
cando non hai consolo posible?

E qué raios te poderei escribir eu
cando non hai verbas capaces de te levar
o meu cercano sentir?

Qué clase de agarimosa aperta podo achegarte
cando non hai nin ánimos,
nin achegas, nin apertas,
que agora te devolvan a esa perdida realidade
que compartías, que disfrutabas,
que vivías?

Hoxe ese pasado é unha dura e cruel,
pero sentida, emocionada e tenra
lembranza del.

E qué diaños poderei eu maldecir
que non sexa a ti,
maldita morte,
así por sempre sexas,
que de novo levas contigo
as poucas ganas que quedan de vivir?

 

A ti, Cris, e na lembranza de Sandro
[29/09/1980 – 29/03/2014].

Sen ti

Dis que tes forza para dicirme que fodes con outra,
que son pouca cousa para ti?

O conto, pasmón, é ao revés,
que pensas que es alguén,
que es algo,
e non es nin o lixo que pisan os meus zapatos
e nin a túa propia sombra respecta o teu vivir.

Darche as grazas por estar contigo?
Grazas dou, besta humana, polo dano que me fixeches
e as feridas que nos separaron,
que me levaron ao hospital,
que fixeron de min cadáver en vida
e que curaron a miña enfermedade
en cada gota de doce soro de liberdade.

É cuestión de tempo que volva empezar con forza,
que nada me importe que morras ou vivas,
sabendo que hai unha Xustiza que condeará o teu existir.
Entón reirei, con pena, a mesma que hoxe me dás.

Porque a miña vida non é o que ti coñeces
e queres facer dela,
a miña vida é todo o que aínda me resta por vivir,
o que aínda me resta por disfrutar:
unha ollada ao futuro, un paso forte ao fronte,
unha aperta, unha mirada amiga, un algo,
menciña para un sorriso,
un amencer que será mellor
sen ti.

Decisións intelixentes

Intelixentes coma desagradables de tomar.
Desagradables como incómoda queda quen as toma.
Incómoda coma carraxe deixa no cativeiro corpo.

Tanta carraxe coma noxo dan
eses creídos mal decisores
en cadeiras encoiradas inmerecidas.

Tanto noxo coma desprezo merecen.
Tanto desprezo coma cariño temos a quen cren ter baixo os pés.
Tanto cariño coma apoio damos.

Tanto apoio como gañas temos para seguir nesta loita,
interminable, innegociable,
dura e innecesaria.

Tanta loita coma victoria obteremos.
Tanta victoria coma éxito, que virá.
Tanto éxito coma saudade del sentimos hoxe.

Tanta necesidade coma intelixencia,
intelixencia que só demostra una cousa:
nós si somos os grandes.

Retratos da miña xente [IX]: a Señora

A ti, que loitas coa túa besta, na profundidade escura das limpas augas da mar, na véspera do noso día de Galiza do ano 2013.

No meu curto transcorrer por estes mundos
besta non atopei eu aínda máis fermosa,
besta tan pouco besta,
besta que tanto namorara
coa súa agochada bestialidade…

No meu devenir por estes mundos
cheos de animais con roupa
non atopei Señora que
na súa monstruosidade oculta
tan anxelical fora.

No meu noxento existir humano
non coñezo, miña Señora,
buzaca que máis gostara coñecer,
interior no que máis gostara repousar,
monstro ao que máis gostara de mirar.

A miña humanidade, a túa divinidade.
Prosa e poesía, fame,
famento do teu alimento.
Múltiple dualidade,
imperfecta personalidade.

Impulso instantáneo, desexo escrito,
non tan limpo coma os nosos ollos quixeran,
non tan suxo coma para non ser agasallado,
non tan impuro coma para ser pecado,
non tan inmaculado coma para non estar avergoñado.

—x
Triste día de loito. Longa noite de pena.
Sexa sentida lembranza das nosas vítimas de Compostela.

Galicia de loito

Retratos da miña xente [VIII]: a mociña

Pequeniña guerrilleira
de alma forte, mais derrubada,
aínda non reconstruída,
nin sequera construída.
Xuventude, delicadeza,
ollada vívida e limpa.
Decisión, enerxía
e desmotivada vida.

Negra meleniña lixeira,
aloumiñada polo vento,
lentes que protexen
de miradas de animais.
Corpiño cativeiro,
feito con doces xestos
dun artista descoñecido
e nunca ben recoñecido.

Corazón de cristal
cheo de cercanía,
de apoio e de presenza
no máis duro da viaxe.
Inxusto tempo presente!
Añorados días pasados!
Forxadores de forza e bravura,
cunha pinga de tenrura.

Os días de ledicias,
que parecen xa levados,
son só leve mostra
do futuro que te espera.
Esa delicada tatuaxe,
tres pegadas de agarimo,
tres pequenos aloumiños
de todo o meu cariño.

Morriña de ti

Mírote, mais non te vexo.
Véxote, mais non te atopo.
Non es a miña ruliña, nin a miña nena.
Non es ti, non, non te recoñezo.

Ollos enfermos, mortos,
espello pútrido do negro interior.
Corpo sen vida, cadáver con alma,
pesadelos constantes. Desilusións.

Soño cumplido esa imaxe de defunto?
Soño non compartido.

Esperta, muller, esperta!
Volve con nós! Renace xa!
Non esperes máis!
Non morras máis!

Deixa que os demos da túa existencia
desaparezan e marchen!
Deixa retornen aos lonxanos escuros mundos
dos que nunca deberon de saír!

E vive! Vive! Ceibe! Libre!
Alada perpetua, teño triste morriña de ti…

Retratos da miña xente [VII]: a poetisa

No 21 de marzo, Día Mundial da Poesía.

Enches o silencio.
Énchelo de gritos silenciosos.
Rompes a neutralidade
de conciencias aletargadas.
A túa voz non é forte, ten forza.
As túas palabras, sinceras.
As túas enerxías, intensas.
A miña presenza, lonxana e latente.

Escuros e negros sentimentos,
letras puras, brancas,
nacidas da transparencia da alma,
conviven todas no teu esplendor.
A mirada, sempre axexante,
aprendedora de cada instante,
lectora de horizontes lonxanos,
de pensamentos inenarrables.

Cariño e complicidade,
ilusión e responsabilidade.
Loitadora incansable,
perdedora imperdible.
Eterna gañadora.
Infinita soñadora.
Marabillosa poetisa.

Catro de febreiro: Día Mundial contra o Cancro

Non era posible, evidentemente, que deixe pasar esta efeméride sen escribir unhas letras hoxe, aínda que non sexan coma as que habitualmente publique.

O cancro só son seis letras. Si, pero as seis letras que máis medo da escoitar: todos sabemos que é unha enfermedade extraordinariamente cruel que nos leva por mundos e pensamentos extraños e lonxanos á nosa propria forma de ser e que, se en algo fai mella de verdade, por enriba aínda de secuelas físicas, é precisamente na nosa forma de pensar, que cambia antes, durante e despois de que o médico a anuncie, ben sexa a ti ou ben sexa a algún ser querido; e antes, durante e despois de loitar contra de ela durante o longo período que é o tratamento, e de gañarlle e superala; ou de perder e… perder.

Lamentablemente, como xa saberedes, estouna a vivir de preto. Ogallá ninguén tivera que sufrila. Sen dúbida. Ogallá quen lea estas letras e non coñeza esta enfermedade non chegue nunca a coñecela. Ogallá pronto falemos todos de todo esto en pasado.

Namentras, mentres ese día non chega, ánimo a todos os que a vedes cerquiña, a quen a sente na súa propria carne, no seu proprio corpo, na súa ollada.

Ánimo tamén a quen vedes os ollos de quen espera unha explicación, un porqué, e non sodes capaces de dála porque, en realidade, non existe, e porque ti mesmo te fas esas mesmas preguntas e non atopas ninguna resposta por ilóxica que fora, pero necesaria agora para ser capaz de levantar a cabeza e mirar ao frente. É impotencia. Si, é impotencia o que sentes. E é normal sentila. Non é agradable, claro está, pero é normal. Non te deixes levar por ela e verás que pouco a pouco sae.

A vós vouvos contar a miña teoría do castelo de naipes. De seguro que é unha parvada, pero coido que a nós nos funcionou e ata dun parvo coma min pode que alguén saque algo de utilidade, sexa para esta peste de seis letras coma para outros moitos casos de sufremento.

Mirade, esta situación podería comparárvola cun sinxelo castelo de naipes deses que facíamos cando éramos pequechos e no que, enriba, na parte máis alta, atópase o naipe que coroa. Ese naipe é esa persoa que tanto queremos e está a sufrir coa enfermedade. Pero debaixo hai máis naipes, en niveis, tres, catro, cinco… Tan grande coma gustes de facer o castelo. Para manterse en pé o naipe superior é preciso que estean en pé o resto dos naipes. E eses somos os impotentes de antes. Cada un estamos no seu nivel: familia, amigos, coñecidos, compañeiros de traballo, etcétera. Uns máis de preto, no día a día, a cada instante. Outros máis de lonxe. Outros aínda máis. Outros máis. E co sixelo feito de estar, que parece non ser nada, crédeme, éo todo. Só estar. E todos, todos, todos imprescindibles: os que viven no día a día a carón son tan necesarios coma os que viven lonxe e só poden achegar de cando en cando un “Me gusta” a un comentario no Facebook. Todos. E entre todos conséguese manter en pé o castelo e conquerir o éxito: gañar á enfermedade.

Ánimo tamén a quen recordades a quen xa non está, tamén sen explicación aparente, nunha palmaria inxustiza da natureza que endexamáis chegaremos a comprender, xa non nos acompañan, non, aínda que, en realidade, estean sempre presentes na nosa memoria. Sempre.

E, por enriba de todo e de verdade, ánimos, ánimos fortes e grandes a quen estades loitando corpo a corpo con ela hoxe. Gáñaselle. Crédeme. Pódese con ela. De verdade. Si, é dura, cruel, agresiva, arrasa, mantente cun fío de vida os máis dos días, sínteste que pareces un farrapo, un corpo sen vida, unha ialma desganada, un cadáver feo e demacrado que todo o mundo vai rechazar… Pero só o pareces, soamente o pareces porque, en realidade, non o es, non o es, non o es… Es máis forte que a enfermedade, élo, e estanos a ensinar moito, todo, a quen te vemos e hoxe xa admiramos a túa forza e enerxía e enteireza e gañas e esperanza porque ti, contigo, cos teus, connosco, co tempo e a medicación e o apoio dos profesionais, que apoian, e cómo apoian, ti, si ti, que hoxe non o cres porque estás no medio dun mar de dúbidas e molestias, que hoxe non o cres porque te ves no espello para poñerte ese pano, perruca, gorro ou sombreiro e non ves quen eras, ti, si, ti, seguro, seguro, valo conseguir.

Porque o vas conseguir. Seino. Conseguirémolo. E o sabes. Sábelo.

Si, de verdade, dígocho como o vexo e o vivo: con ela se pode!

Retratos da miña xente [VI]: A “mala persoa”

A súa mirada, viva, gardaba o nervosismo tras uns ollos saltóns que escondían
tanta felicidade no momento como tristeza vivida na vida pasada
ou esforzo detallado nos últimos días.

O seu corpo, miúdo, elegante e destacado, locía baixo un vestido negro
coa improvisada maquillaxe da noite e perliñas de cariño que repartiría
en cada aperta ao final das escaleiras.

Movíase, movíase con soltura e axilidade, dando os últimos toques
a unha mesa chea que compartir, e pendente sempre do reloxo
coma se o tempo non lle dera pasado.

Non paraba, non, non paraba. Non paraba mentras un a un
aprensentaba aos que alí estaban, aos que chegaban,
e sempre con palabras delicadas de agasallo para todos.

Foi entón cando parou a música e se fixo o silencio. “Xa está aquí” que dixo.
“Todo ten que saír ben” tivo que pensar, “que todo saia ben!”, desexou.
E todo ía saír ben. E todo todo todo saiu ben.

Doces notas só se oían rexurdidas da guitarra faladora e das mans do artista
e gritos sorprendidos romperon o silencio da sala
e racharon cos medos, demostrándolle o infundados que eran.

Aqueles saltóns axexaban entón a sala namentras lle dicían, cun sorriso na faciana:
“si, conseguíchelo, nin a ela nin eu imos olvidar o que hoxe está a pasar;
grazas por facer que eu estea aquí hoxe”.

Cada aperta da homenaxeada era máis longa, máia sentida, ata desfacerse en bágoas
susurrando no oído da súa xente: “Quérote! Non te vaias xamáis, por Zeus, non te vaias”.
Dalgún xeito inexplicable eso explicaba o éxito da convocatoria.

E con cada aperta, aquela mirada nervosa do inicio da noite nas escaleiras
transformábase definitivamente en pausada, serea e satisfeita,
mirada de irmá que sabía que si, que dun xeito ou doutro, o lograra.

E unha Sachadora cultivou de novo unha nova xeira de bágoas.
Con cada sentimento recitado, a necesidade duns brazos nos que recollerse,
con cada torpe agarimo, unha demostración da cercanía agradecida.

Pasou, pasaba, a noite, a festa, o momento, a maxia, a arte, e a música,
e o protagonismo inesperado do descoñecido de negro
polo que todo o mundo, curioso, preguntaba.

E rematou todo con momentos de desexada privada intimidade pública,
case que en familia, cos elexidos, arredor dunha sagrada mesa
e adicando cada canción aos corazóns afortunados que alí estaban.

Hoxe, días despois, chegou o tempo no que dar as grazas por seres “mala persona”;
porque as bágoas que mollaron os meus ollos o longo desa noite agora se repiten
e porque as que naceron do teu corazón son a mostra de todo o valor que tes.

E ese, en verdade, é o verdadeiro capital.
O teu capital. O capital humano.