Retratos da miña xente [III]

Nunca estaba. Entraba. Saía. Ía e volvía. Comía. Durmía. Mais nunca estaba.

A miña lembranza súa é na mesa, na cociña, comendo, coas roupas grises do traballo, sen tempo e con presas, sempre con presas. Sempre con presas.

Non tivo voz por moitos anos, e non por mudo, senón porque non falaba. Alomenos, non comigo. Case que nada. A súa voz era un susurro nocturno falando na súa habitación, compartindo confesións na escuridade do seu descanso.

E conducía. Sempre conducía. Conducía e conducía. Así transcorreu a súa vida, así pasaron os seus días: diante dun volante.

Namentras, eu crecía. Crecía. E namentras eu crecía o tempo pasaba. E co paso dese tempo, pouco a pouco, sen nos decatar, ía tendo voz, ía tendo presenza, viña a miña vida e ía construíndome.

Agora, xa un pouco máis feito, a miña ollada, agradecida, atopa súa presenza e aí está, tan presente coma sempre, si, coma sempre, e sen facer ruído, sen se facer notar, coma sempre. Agora, pasado o tempo, decátome de todo o que dicían aqueles silencios que falaban e aquelas ausencias que acompañaban.

Agora, hoxe, pasado o tempo, admírote coma ese rapaz pequeno que admira ao seu pai porque é o mellor do mundo. Porque o é: o mellor do mundo.

Advertisements