Sociedade hipócrita [II]

Sociedade de hipócritas,
fascistas e progresistas e derechones e comunistas,
todos conservadores baratos do seu.

Egoístas e ególatras,
veneradores do ouro sen becerro,
do deus dos cartos e dos mercados,
de pés de barro, salpicado coas vidas que pisa,
aplasta, maltrata e destrúe.

Desvergoñentos que se din con vergoña
do que non ven e eles crean.
Repartidores de pobrezas alleas,
guardiáns da propia riqueza,
dadores de lixo para alimento da humanidade.

Prostitutas de saldo
que venden a súa escasa dignidade
nas esquinas de calquera cidade,
en tendas de moda do día
para maior gloria da lista Forbes.

Cativos repugnantes
que antes de aprender a falar
xa saben que a felicidade a traen
tres vellos pedófilos dun deserto imaxinario
e un gordo borracho de roxo comercial,
conspiración relixioso-capitalista,
opio de incautas mentes de fácil manexar.

Nenos en mesas de adúlteros adultos,
cheos de conversacións baleiras,
de éche o que hai e qué lle imos facer
porque sempre foi así
e eu non podo facer nada para cambialo.

Namentras a rabia dos soñadores
é pisoteada para evitar disgustos á familia,
coma se fora unha mafia barata,
a ilusión dos loitadores morre
en cada respiración.

Sociedade hipócrita [I]

Dicía eu o pasado 25 de novembro:

Hoy es ese día al año en el que se nos llena la boca hablando de la violencia de género y de la importancia de las denuncias, la atención de los servicios sociales, la atención sanitaria y una adecuada educación.

Eso hoy.

Ayer mismo y, por supuesto, mañana, volveremos a defender y a apoyar esos recortes en servicios sociales, sanidad, función pública, educación…

Como si esas decisiones no costaran las gotas de sangre que hoy decimos que nos duelen.

¿Así somos? No, conmigo no contéis para ese teatrillo.

E, ademáis, ese mesmo día apostillaba e agora corrixo e amplío:

Si, días coma hoxe, e lamentablemente cada vez máis a miúdo, sinto mexan por riba e me quixeran facer crer que chove. Nestes días sinto profunda envexa do ignorante e seria morriña da súa paupérrima felicidade.

Non, non chove: mexan. Haberá de vós quen estea a gusto así, mexado, feliz na súa poza amarela e espumosa, facendo a fonte e sorrindo para a foto. Mais eu non, aínda que non saiba facer moito máis que expresalo así, en torpes verbas.

Desexaría e desexo, coma o que máis, que non existira este día, que non houbera que lamentar violencia en ningunha das súas formas, non só a de xénero, que tan de moda está nestes tempos. Desexaría e desexo que non se derrame nin unha gota máis de sangue por esta ou por tantas outras sin-razóns, por tantas crenzas fanáticas e relixiosas, e que non tivera que escribir, nin eu nin ninguén, nunca, xamáis, palabras coma estas.

Mais a porca realidade que vivimos nos leva por retorcidos camiños que, se ben non escollemos, coñecemos e mesmo apoiamos, aínda que acepte que ás veces poda chegar a ser sen decatarnos, xa que somos débiles e fáciles para que nos leven ó seu leito quente a cambio de catro duros.

Pero claro, cando coma persoas, cidadáns, abrimos a boca para rexeitar toda esa borralla, acabaos sendo nós os rexeitados, os apartados polos nosos proprios amigos, ou así os chamábamos, e somos nós os advertidos polo que dicimos, e mesmo ameazados por termos unha idea, unha ideoloxía, boa, mala, pero propia, diferente á da suposta maioría, mazo de ferro que aplasta sen control e principal interesado en ter un mundo de ovellas humanas.

Non, á xente non lle gusta que teñamos fe propia, aínda que non pretendamos facer dano vivindo fora dese rabaño, non gusta, non.

Hoxe é un deses días nos que sinto noxo social e profunda vergoña allea, nos que me sinto coma un ladrillo máis nun muro que ninguén quere construír e, nembargantes, todos facemos por levantar, e cada día é máis grande e crece, crece, crece…

Pois non, eu non, non me contedes entre ese exército de años mudos levados ao matadoiro que hoxe balan para máis gloria do poder establecido, ese capaz de curar as enfermedades pecuniarias dos papudos repoludos de garavatas coloridas en cadeiras de coiro de deseño extranxeiro namentras matan a inocentes famentos rebuscando nos contenedores do lixo das esquinas enfermas das nosas rúas maleducadas.

De seguro que poderán acabar comigo, pero dalgún xeito non poderán coa miña voz, probablemente a de moitos.

E deste xeito, tan triste, dou tamén por comezado o período máis hipócrita do calendario social anual, ese no que, polo visto temos que ser felices por decreto relixioso católico e apostólico, perfectamente apoiado dende os mesmos despachos dos que din non ter cartos para cambiar as lámpadas do alumeado urbano mais despilfarran as humildes nóminas retidas dos seus traballadores en alumeado opiáceco festeiro, colorido de LSD; para ocultar de seguro o tempo no que máis infelices somos en realidade e no que máis obrigados estamos a sorir; ese tempo que quixeron chamar “Nadal”, cando cos nosos propios actos confirmamos que, de certo, debería de se chamar doutro xeito.

Polo tanto, si, para aqueles que o celebren, e para os que non o celebramos; para todos: feliz falsedade.

Alá vós.