Tiña ilusión

Tiña ilusión e fun poeta por un libro.
E a ilusión non morre: mátase.

Coma cocho polo San Martiño,
un coitelo afiado, longo,
chega xusto ao berce,
onde agardan
versos non escritos.

Coma coello ben cebado
agasallado cun golpe na caluga
tan forte coma traizoeiro,
tan duro coma certeiro,
tan esperado coma inmerecido.

Silencio imposto
a voces do firmamento
que locen con luz propia.
Quen pode apagar a luz
dunha estrela no ceo?

Vergoñas alleas
expostas en público
para glorias putrefactas
de egos encadeados
ao aplauso barato.

Seica as sombras son alongadas
cando a humildade é dos outros
e non se sabe entender
desta bendita gloria que é estar
neste fermoso segundo plano.

Tiña ilusión: chamábanme poeta.
A ilusión seméntase.
E boa semente anuncia colleita.

Alén do silencio: presentacións

Non hai moito presentábaos aquí o Poemario Colectivo “Alén do Silencio”, proxecto que naceu da man de José Estévez, escritor lucense, quen fixo de mestre de cerimonias dixital para xuntar ao seu carón unha abraiante nómina de cerca de cento cincuenta autores, poetas e poetisas, marabilloxa xentiña, moitos deles admirados en silencio por esta personaxe que escribe aquí.

No seu proxecto había un fermoso recuncho para pequenos escribidores coma min, aficionados xuntadores de letras, capaces de ter o atrevemento suficiente por unha vez na vida -pode se cadra que mesmo a desvergoña- de participar na construcción desta obra colectiva cunha pequena escrita, e mesmo a risco de devaluar a calidade do proxecto.

Portada do libro “Alén do Silencio”, creada por Eva Xanín Navia

Por ben, ese libro xa é realidade nos prelos. Hoxe comparto aquí con vós, coa ilusión do escritor primerizo, o calendario de presentacións do libro ao longo desta nosa terra galega, coa evidente invitación para que acudades e coñezades e disfrutedes da nosa poesía.

As presentacións comezan xa esta mesma semana en Lugo e Compostela, na próxima serán en Vigo e Ourense e, coa chegada da primavera, virán pola Coruña e Mondoñedo.

De xeito máis detallado, este é o calendario de eventos previstos:

– Día 7 de marzo, ás 19 horas no LUCUS AUGUSTI , de Lugo.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1g48IlM

– Día 8 de marzo, ás 20 horas no MODUS VIVENDI, de Compostela.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1g48Hy4

– Día 14 de marzo, ás 19,30 horas no XUNTAS de Vigo.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1eKuD5g

– Día 15 de marzo, ás 19,30 horas no JAM SESSION de Ourense.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1g48LxX

– Día 20 de marzo, ás 20 horas na AC ALEXANDRE BÓVEDA de A Coruña.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1g48Mlw

– Día 22 de marzo, ás 21 horas na A VOLTIÑA de Mondoñedo.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1mPXElk

—x

Nota do autor.
Coido que moitos dos lectores desta bitácora sabedes do pouco me gusta saír á luz e que prefiro ver a realidade dende este, o meu tobo, calentiño e protexido polas paredes que me acollen, paredes que, por certo, hoxe están de feliz sétimo aniversario.
Pero tamén debo de recoñecervos que se non hai cambios, e para ledicia de algúns e responsabilidade propia, participarei no acto da Coruña e mesmo barallo a oportunidade de acompañar aos compañeiros en Vigo, terra onde me eu criei; e Ourense, terra da que é a miña “madriña” nesta aventura editorial.

Poemario colectivo “Alén do silencio” – 100 poetas, 100 poemas

Vou permitirme unha paréntese no fío habitual deste blogue para presentarvos un fermoso proxecto no que teño a honra de participar.

Apenas aínda non deixaran de soar as badaladas que marcaban os primeiros segundos deste novo ano 2014, recibín unha mensaxe no teléfono. Era similar a outras que teño recibido, xa que me invitaba a publicar, a participar nun proxecto colectivo de poesía. Pero en esta ocasión era distinta, especial. Sorprendeume por ser enviado por quen foi. E sorprendeume na mesma cantidade na que me sentín marabillosamente a gusto e profundamente alagado.

Mais coma en outras ocasións, neste primeiro momento declinei a oferta.

Si, xa sabedes: non teño interese en publicar. Mellor expresado sería que non son eu quen para decidir que a miña escrita é digna dun libro que suscite o interese en lectores máis alá dos que visitades esta tobeira. E, ademáis, e non é postureo, que xa volo teño confesado, non me considero con calidade literaria para sumarme por iniciativa propia a unha nómina de escritores en lingua galega que admiro; poetas dos que ninguén ten a menor dúbida da súa calidade que, insisto, eu si dubido ter. Eu só xogo coas verbas de cando en cando, coa mellor intención, e na procura de non ser desagradable e sempre, sempre con todo o respecto a poetas e poetisas. Así son e así ten que seguir sendo.

O caso é que a conversa non rematou aí. Nos días seguintes esa boa amiga, e mesmo alguns outros máis, insistiron en que me unira ao proxecto, en que cambiara de opinión. É agradable ter amigos tan bos e, como tales, falaban. Pero tamén, pouco a pouco, ía recibindo frases, pequenas palabras, desas que se envían de xeito inconsciente e tanto significan, parágrafos que inspiraban confianza e mesmo transmitían ilusión polo simple feito de que eu participara.

E, vaia, quén sou eu para negarme a esa ilusión? Evidentemente ninguén.

Polo tanto, o que quero compartir con estas verbas son moitas cousas xuntas. Por unha banda, e antes de nada, o meu agradecemento e cariño a esas voces que fixestes que me animara a participar neste fermoso proxecto e a esas que me axudastes a escoller a escrita. Sabedes ben todo o que vos quero e mesmo admiro como persoas, amigas, compañeiras, loitadoras… Seguramente non vos merezo pero, seguramente, sen vós eu non sería.

Tamén quero invitarvos a seguir e coñecer e compartir o proxecto. Para iso, usade esta linkaxe ou pulsade na imaxe que vedes máis abaixo.

De certo que é unha aventura fermosísima. Naceu coa idea de publicar un libro con cen poesías de cen poetas e poetisas diferentes e que, aínda que non coñezo o número definitivo, o reconto final pode superar os cento cincuenta escritores en lingua galega, galego-portugués e portugués. Coido que o interese suscitado é superior ao imaxinado polos propios organizadores, persoas estas aos que agradezo públicamente o traballo, o esforzo, o tempo adicado e a oportunidade que nos dan a moitos.

100x100

Portada do evento creado no Facebook

No día, ou por mellor dicir, na noite na que escribo estas palabras, deitado no meu sofá e co cóbado maltreito, aínda son moitos os detalles do proxecto por pechar. Tantos coma a ilusión crecente, confeso, de ter nas miñas mans, na miña humilde biblioteca, unha copia de Alén do silencio”, o libro resultado desta viaxe, título elexido nunha votación libre entre os que por alí andamos implicados, porque así é esta aventura.

Coido que debo de rematar xa e cun detalle máis ben mundano. Pode que algúns de vós teñades interese en facervos cunha copia do libro, xa que entre os autores que participan hai verdadeiros artistas e poetas de calidade e sensibilidade excepcional. Polo de agora, polo visto, non vai ser tarefa sinxela salvo para os que formamos parte da nómina de autores pero, se algunha oportunidade xorde, será no evento do Facebook. Eu, pola miña banda, se alguén quixera copia, que me avise, e verei qué podo facer…

De verdade, seguide o proxecto, unídevos ou colaborade, participade e, sobre todo, coidade da nosa lingua, das nosas letras. É o máis grande tesouro e riqueza inmaterial que temos.

Cores

Azul intenso no mar,
celeste, no ceo,
estrelado e escuro
aniñado na luz da noite.

Verde a terra, o monte,
o aire e mesmo o sangue,
zume de veas de leiras,
de castiñeiras, de carballeiras.

Brancas as nubes no verán,
no fermoso solpor cobreadas,
grises cargadas de nobre auga
purificadora e tan necesaria.

Negro o sentir e negro o mirar
das nosas humildes xentiñas,
e negras, moi negras as mentes
que matan a cor na nosa vida.

Negro presente queimado,
negro futuro que así espera,
negros montes chamuscados.
Cando coidaremos da nosa Terra?

Fotografía cortesía de Fito Cáamanho – A fenda na paisagem

Anxo caído, fada gótica

Anxo caído. Fada gótica.
Anxo gótico que caer
quixera que caeras,
rendida nos meus brazos,
dende esa lúa prácida,
lugar onde viven as ialmas
dos seres da terra máxica
que habitan nos soños
que eu gardo para ti.

Caída, pode, pero recollida,
con agarimo e suavidade,
no doce descanso
que deixa os tormentos alonxados,
as preocupacións no horizonte,
os corazóns cheos de nós.

Transportada serás por encantamento
a ese paraíso existente
onde as cousas non son cousas,
onde a pel non é pel,
onde a vida non é vida,
senon que é o principio
do que nos queda por compartir,
onde cada día é a felicidade
de seguirmos xuntos ao seguinte amencer.

Haberá

Haberá seguramente verbas para escribirte no dicionario,
pero coido que non se atopan no meu vocabulario.

Haberá nun corazón moitos sentimentos que compartir,
pero non sabería por cal deles comezar.
Haberá nos beizos moitos bicos que entregar,
pero non podería decidir onde regalarchos.
Haberá moitos proxectos que emprender xuntos,
pero só o camiño nos dirá onde rematarémolos.

Haberá sempre un único milímetro de separación
entre o meu pensamento e o teu corazón,
entre a túa presenza e o meu sentimento.

Haberá de seguro un futuro incerto e cheo de ilusións
pero as negras nubes do presente non deixan que hoxe reluza.
Haberá, de seguro, mil opcións para non encher de bágoas os ollos
pero, emocionado, neste oco baleiro dun corazón ausente…
Haberá non máis que a lenta lenta espera dunha morte,
pero morte, vén xa, preciso unírmonos en corpo e alma.

Haberá mil razóns polas que hoxe debera ter escrito
con máis sentidiño que sentimento,
pero, agora éstas son, sobre todo,
palabras de necesidade, saudade, morriña
e de todo o agarimo que teño para ti.

Retratos da miña xente [IX]: a Señora

A ti, que loitas coa túa besta, na profundidade escura das limpas augas da mar, na véspera do noso día de Galiza do ano 2013.

No meu curto transcorrer por estes mundos
besta non atopei eu aínda máis fermosa,
besta tan pouco besta,
besta que tanto namorara
coa súa agochada bestialidade…

No meu devenir por estes mundos
cheos de animais con roupa
non atopei Señora que
na súa monstruosidade oculta
tan anxelical fora.

No meu noxento existir humano
non coñezo, miña Señora,
buzaca que máis gostara coñecer,
interior no que máis gostara repousar,
monstro ao que máis gostara de mirar.

A miña humanidade, a túa divinidade.
Prosa e poesía, fame,
famento do teu alimento.
Múltiple dualidade,
imperfecta personalidade.

Impulso instantáneo, desexo escrito,
non tan limpo coma os nosos ollos quixeran,
non tan suxo coma para non ser agasallado,
non tan impuro coma para ser pecado,
non tan inmaculado coma para non estar avergoñado.

—x
Triste día de loito. Longa noite de pena.
Sexa sentida lembranza das nosas vítimas de Compostela.

Galicia de loito

Unha voz

Houbo un día no que había unha voz.
Esa voz falaba alto,
falaba alto e claro,
falaba forte e doce.
Dicía o que tiña que dicir
e as orellas aprestaban a súa atención.

Esa voz respectábase,
escotábase e atendíase.
Oíase ao lonxe con intensidade
e susurraba estando cerca.
Foron tempos, xa levados,
nos que as palabras achegaban significado.

Esa voz cansou e deixou de falar,
deixou de estar,
deixou de soar,
deixou paso ao silencio
e o silencio recobrou o seu valor.
I entón chegaron tempos de saudade.

O silencio, coa saudade, trouxo a razón.
A razón, ao pensamento.
O pensamento, ás ideas.
As ideas, á creatividade.
A creatividade, á poesía.
E a poesía…

A poesía tróuxote a ti.

Nin nada nin ninguén

Non son nada nin ninguén, ben o sabes.

Son un plebeo que debe a súa vida a vos, miña raíña.
Un becho máis que revolotea ao redor da luz dos teus ollos.
Un animal con roupa que, lonxe, espera, e as veces desespera.
Unhas máns que acarician un teclado esperando que a letura destas letras
acaricien a túa ialma.

Un cadáver vivo, morto de envexa por quen, sequera,
puidera chegar a compartir contigo o aire que estás a respirar.
Son o pegamento das túas fracturas
coa única forza do cariño que te profeso.
Que te confeso.

Estou contigo.
Qué máis podo desexar?
Só os teus felices sonos e aínda máis felices realidades.

E seino, sei que non o merezo,
sei que non te merezo,
e témoo,
e témome que a túa felicidade non sexa plena
porque ando eu revoloteando.

Boa noite, miña nena,
pecha os ollos e deixa que o ceo recolla as estrelas.

Retratos da miña xente [I]

Simplicidade.
É simplemente sinxela na súa complexidade.
Baixiña, cativiña e grande. Moi grande. Tálmente un tarro de esencias.
De maior, eu tamén quixera ser coma ela.
Non se nota nunca a súa presenza.
No seu recuncho, entre as fiestras, cun café quente nas mans e un ordenador acendido,
refuxiada entre moreas de papeis ordenados que axudan a escondela,
máis aínda, entre o máis preciado.

A cadeira baleira
lembra hoxe a cada momento todo o que se perde na súa ausencia.
O noso tempo, que fuxe. Temporalidade que mata.
Que mata, si, que nos matará. Que nos acabará por matar?
Traballa porque traballa.
Non hai ruído nin sabe de alardes,
nin busca caras recompensas nin palmadiñas baratas. Só traballa.
Non a toques máis: velaí a súa grande grandeza.

Os pensamentos
escapan entón do escritorio ao corazón.
Marabillosos momentos de oficina compartidos que confunden
compañeiros, amigos e confidentes.
Os seus principios
sempre ben gardados nos seus petos, cheos de tanto, de tantos!
Difícil atopalos mellores. Están ben protexidos, ben usados.
Están tan ben construídos!

Suave.
E tamén doce. E enérxica. Delicada na súa fortaleza.
Fortaleza de nai, moza, filla, muller ou amiga, pero fortaleza.
Debilidade de animal humano ferido, e mais curado.
E non a ves, non.
Nembargantes sempre loce. Brila coma astro rexente,
loce cando está, porque non estás,
e loce cando non está, porque sabes que volverás.