Despedida

Rematou a lírica.
Morreu o poeta que un día soñei ser.
Matouno unha bágoa
e caeu coma folla no outono.
Xa só queda o ser vivo,
animal que abandona a tobeira
por mandato de leis alleas
á súa propia Natureza.

Graciñas pola compaña todo este tempo.

Advertisements

Unha reflexión sobre “Despedida

  1. Pingback: [08/10/2017] | Dende o meu tobo

Os comentarios están pechados.