Alén do silencio: presentacións

Non hai moito presentábaos aquí o Poemario Colectivo “Alén do Silencio”, proxecto que naceu da man de José Estévez, escritor lucense, quen fixo de mestre de cerimonias dixital para xuntar ao seu carón unha abraiante nómina de cerca de cento cincuenta autores, poetas e poetisas, marabilloxa xentiña, moitos deles admirados en silencio por esta personaxe que escribe aquí.

No seu proxecto había un fermoso recuncho para pequenos escribidores coma min, aficionados xuntadores de letras, capaces de ter o atrevemento suficiente por unha vez na vida -pode se cadra que mesmo a desvergoña- de participar na construcción desta obra colectiva cunha pequena escrita, e mesmo a risco de devaluar a calidade do proxecto.

Portada do libro “Alén do Silencio”, creada por Eva Xanín Navia

Por ben, ese libro xa é realidade nos prelos. Hoxe comparto aquí con vós, coa ilusión do escritor primerizo, o calendario de presentacións do libro ao longo desta nosa terra galega, coa evidente invitación para que acudades e coñezades e disfrutedes da nosa poesía.

As presentacións comezan xa esta mesma semana en Lugo e Compostela, na próxima serán en Vigo e Ourense e, coa chegada da primavera, virán pola Coruña e Mondoñedo.

De xeito máis detallado, este é o calendario de eventos previstos:

– Día 7 de marzo, ás 19 horas no LUCUS AUGUSTI , de Lugo.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1g48IlM

– Día 8 de marzo, ás 20 horas no MODUS VIVENDI, de Compostela.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1g48Hy4

– Día 14 de marzo, ás 19,30 horas no XUNTAS de Vigo.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1eKuD5g

– Día 15 de marzo, ás 19,30 horas no JAM SESSION de Ourense.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1g48LxX

– Día 20 de marzo, ás 20 horas na AC ALEXANDRE BÓVEDA de A Coruña.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1g48Mlw

– Día 22 de marzo, ás 21 horas na A VOLTIÑA de Mondoñedo.
Para maior información, esta linkaxe -> http://on.fb.me/1mPXElk

—x

Nota do autor.
Coido que moitos dos lectores desta bitácora sabedes do pouco me gusta saír á luz e que prefiro ver a realidade dende este, o meu tobo, calentiño e protexido polas paredes que me acollen, paredes que, por certo, hoxe están de feliz sétimo aniversario.
Pero tamén debo de recoñecervos que se non hai cambios, e para ledicia de algúns e responsabilidade propia, participarei no acto da Coruña e mesmo barallo a oportunidade de acompañar aos compañeiros en Vigo, terra onde me eu criei; e Ourense, terra da que é a miña “madriña” nesta aventura editorial.
Advertisements

Poemario colectivo “Alén do silencio” – 100 poetas, 100 poemas

Vou permitirme unha paréntese no fío habitual deste blogue para presentarvos un fermoso proxecto no que teño a honra de participar.

Apenas aínda non deixaran de soar as badaladas que marcaban os primeiros segundos deste novo ano 2014, recibín unha mensaxe no teléfono. Era similar a outras que teño recibido, xa que me invitaba a publicar, a participar nun proxecto colectivo de poesía. Pero en esta ocasión era distinta, especial. Sorprendeume por ser enviado por quen foi. E sorprendeume na mesma cantidade na que me sentín marabillosamente a gusto e profundamente alagado.

Mais coma en outras ocasións, neste primeiro momento declinei a oferta.

Si, xa sabedes: non teño interese en publicar. Mellor expresado sería que non son eu quen para decidir que a miña escrita é digna dun libro que suscite o interese en lectores máis alá dos que visitades esta tobeira. E, ademáis, e non é postureo, que xa volo teño confesado, non me considero con calidade literaria para sumarme por iniciativa propia a unha nómina de escritores en lingua galega que admiro; poetas dos que ninguén ten a menor dúbida da súa calidade que, insisto, eu si dubido ter. Eu só xogo coas verbas de cando en cando, coa mellor intención, e na procura de non ser desagradable e sempre, sempre con todo o respecto a poetas e poetisas. Así son e así ten que seguir sendo.

O caso é que a conversa non rematou aí. Nos días seguintes esa boa amiga, e mesmo alguns outros máis, insistiron en que me unira ao proxecto, en que cambiara de opinión. É agradable ter amigos tan bos e, como tales, falaban. Pero tamén, pouco a pouco, ía recibindo frases, pequenas palabras, desas que se envían de xeito inconsciente e tanto significan, parágrafos que inspiraban confianza e mesmo transmitían ilusión polo simple feito de que eu participara.

E, vaia, quén sou eu para negarme a esa ilusión? Evidentemente ninguén.

Polo tanto, o que quero compartir con estas verbas son moitas cousas xuntas. Por unha banda, e antes de nada, o meu agradecemento e cariño a esas voces que fixestes que me animara a participar neste fermoso proxecto e a esas que me axudastes a escoller a escrita. Sabedes ben todo o que vos quero e mesmo admiro como persoas, amigas, compañeiras, loitadoras… Seguramente non vos merezo pero, seguramente, sen vós eu non sería.

Tamén quero invitarvos a seguir e coñecer e compartir o proxecto. Para iso, usade esta linkaxe ou pulsade na imaxe que vedes máis abaixo.

De certo que é unha aventura fermosísima. Naceu coa idea de publicar un libro con cen poesías de cen poetas e poetisas diferentes e que, aínda que non coñezo o número definitivo, o reconto final pode superar os cento cincuenta escritores en lingua galega, galego-portugués e portugués. Coido que o interese suscitado é superior ao imaxinado polos propios organizadores, persoas estas aos que agradezo públicamente o traballo, o esforzo, o tempo adicado e a oportunidade que nos dan a moitos.

100x100

Portada do evento creado no Facebook

No día, ou por mellor dicir, na noite na que escribo estas palabras, deitado no meu sofá e co cóbado maltreito, aínda son moitos os detalles do proxecto por pechar. Tantos coma a ilusión crecente, confeso, de ter nas miñas mans, na miña humilde biblioteca, unha copia de Alén do silencio”, o libro resultado desta viaxe, título elexido nunha votación libre entre os que por alí andamos implicados, porque así é esta aventura.

Coido que debo de rematar xa e cun detalle máis ben mundano. Pode que algúns de vós teñades interese en facervos cunha copia do libro, xa que entre os autores que participan hai verdadeiros artistas e poetas de calidade e sensibilidade excepcional. Polo de agora, polo visto, non vai ser tarefa sinxela salvo para os que formamos parte da nómina de autores pero, se algunha oportunidade xorde, será no evento do Facebook. Eu, pola miña banda, se alguén quixera copia, que me avise, e verei qué podo facer…

De verdade, seguide o proxecto, unídevos ou colaborade, participade e, sobre todo, coidade da nosa lingua, das nosas letras. É o máis grande tesouro e riqueza inmaterial que temos.

Blogue do día

Este artigo vaise saír un pouco das habituais entradas que atopades neste blogue, e espero non peque de máis de egocéntrica, ou mesmo de autobombo. Espero, cando rematedes á lectura, saibades disculparme se así fora.

Pero é que hoxe teño unha pequena alegría para ser compartida con vós, que de cando en cando por este tobo pasades. E considero que non pode quedar no privado, non, cómpre facervos partícipes dela, por pequena que sexa.

O certo é que o que vos vou contar non ten nin terá valor ningún, de certo que non, estou convencido diso, pero permitídeme xuntar tres ou catro palabras enchidas de alegría e felicidade, e espallalas para que tamén chegue a vós.

Non é nada, non ten importancia, de seguro que non, pero ver que esta pequena tobeira foi seleccionada por WordPress coma un dos blogues do día hoxe, 14 de agosto do 2013 é, para o meu cativo espírito, unha pequena grande satisfacción, sendo, como son eu non máis que un minúsculo animaliño lingüístico que, de cando en cando, xoga coas verbas por estes lares e comparte con vós con máis cariño que acerto.

De verdade que non creo que teña importancia, nin trascendencia, nin representa nada, nin fará que cambie nada, por suposto. Ademáis, confeso que non teño nin idea de cómo nin porqué aparezo aí, o que de seguro é consecuencia dun procedemento informático que ten que ver máis coa matemática que coa calidade da escrita. Pero, vaia, da gusto verse aí, certamente que da gusto.

E, de seguro, se por algo é, se algo influiu nese procedemento, teño claro que sodes vós, os que por aquí pasades e detedes o voso camiñar para agasallarme co voso tempo, a vosa ollada e o voso sentimento.

Polo tanto, e a ocasión así o merece, sen ningunha dúbida: grazas!

blogue_do_dia

Catro de febreiro: Día Mundial contra o Cancro

Non era posible, evidentemente, que deixe pasar esta efeméride sen escribir unhas letras hoxe, aínda que non sexan coma as que habitualmente publique.

O cancro só son seis letras. Si, pero as seis letras que máis medo da escoitar: todos sabemos que é unha enfermedade extraordinariamente cruel que nos leva por mundos e pensamentos extraños e lonxanos á nosa propria forma de ser e que, se en algo fai mella de verdade, por enriba aínda de secuelas físicas, é precisamente na nosa forma de pensar, que cambia antes, durante e despois de que o médico a anuncie, ben sexa a ti ou ben sexa a algún ser querido; e antes, durante e despois de loitar contra de ela durante o longo período que é o tratamento, e de gañarlle e superala; ou de perder e… perder.

Lamentablemente, como xa saberedes, estouna a vivir de preto. Ogallá ninguén tivera que sufrila. Sen dúbida. Ogallá quen lea estas letras e non coñeza esta enfermedade non chegue nunca a coñecela. Ogallá pronto falemos todos de todo esto en pasado.

Namentras, mentres ese día non chega, ánimo a todos os que a vedes cerquiña, a quen a sente na súa propria carne, no seu proprio corpo, na súa ollada.

Ánimo tamén a quen vedes os ollos de quen espera unha explicación, un porqué, e non sodes capaces de dála porque, en realidade, non existe, e porque ti mesmo te fas esas mesmas preguntas e non atopas ninguna resposta por ilóxica que fora, pero necesaria agora para ser capaz de levantar a cabeza e mirar ao frente. É impotencia. Si, é impotencia o que sentes. E é normal sentila. Non é agradable, claro está, pero é normal. Non te deixes levar por ela e verás que pouco a pouco sae.

A vós vouvos contar a miña teoría do castelo de naipes. De seguro que é unha parvada, pero coido que a nós nos funcionou e ata dun parvo coma min pode que alguén saque algo de utilidade, sexa para esta peste de seis letras coma para outros moitos casos de sufremento.

Mirade, esta situación podería comparárvola cun sinxelo castelo de naipes deses que facíamos cando éramos pequechos e no que, enriba, na parte máis alta, atópase o naipe que coroa. Ese naipe é esa persoa que tanto queremos e está a sufrir coa enfermedade. Pero debaixo hai máis naipes, en niveis, tres, catro, cinco… Tan grande coma gustes de facer o castelo. Para manterse en pé o naipe superior é preciso que estean en pé o resto dos naipes. E eses somos os impotentes de antes. Cada un estamos no seu nivel: familia, amigos, coñecidos, compañeiros de traballo, etcétera. Uns máis de preto, no día a día, a cada instante. Outros máis de lonxe. Outros aínda máis. Outros máis. E co sixelo feito de estar, que parece non ser nada, crédeme, éo todo. Só estar. E todos, todos, todos imprescindibles: os que viven no día a día a carón son tan necesarios coma os que viven lonxe e só poden achegar de cando en cando un “Me gusta” a un comentario no Facebook. Todos. E entre todos conséguese manter en pé o castelo e conquerir o éxito: gañar á enfermedade.

Ánimo tamén a quen recordades a quen xa non está, tamén sen explicación aparente, nunha palmaria inxustiza da natureza que endexamáis chegaremos a comprender, xa non nos acompañan, non, aínda que, en realidade, estean sempre presentes na nosa memoria. Sempre.

E, por enriba de todo e de verdade, ánimos, ánimos fortes e grandes a quen estades loitando corpo a corpo con ela hoxe. Gáñaselle. Crédeme. Pódese con ela. De verdade. Si, é dura, cruel, agresiva, arrasa, mantente cun fío de vida os máis dos días, sínteste que pareces un farrapo, un corpo sen vida, unha ialma desganada, un cadáver feo e demacrado que todo o mundo vai rechazar… Pero só o pareces, soamente o pareces porque, en realidade, non o es, non o es, non o es… Es máis forte que a enfermedade, élo, e estanos a ensinar moito, todo, a quen te vemos e hoxe xa admiramos a túa forza e enerxía e enteireza e gañas e esperanza porque ti, contigo, cos teus, connosco, co tempo e a medicación e o apoio dos profesionais, que apoian, e cómo apoian, ti, si ti, que hoxe non o cres porque estás no medio dun mar de dúbidas e molestias, que hoxe non o cres porque te ves no espello para poñerte ese pano, perruca, gorro ou sombreiro e non ves quen eras, ti, si, ti, seguro, seguro, valo conseguir.

Porque o vas conseguir. Seino. Conseguirémolo. E o sabes. Sábelo.

Si, de verdade, dígocho como o vexo e o vivo: con ela se pode!

Dez anos despois: á morte por tristura de Man

—x
Namentras esto pasaba por estas terras eu, recordo, recén cambiada a miña vida persoal, andaba disfrutando dunha grande viaxe polas terras da Suiza, alleo ao seu sufrimento, e por zonas non tan lonxanas ao lugar de nacemento de Manfred, Radolfzell am Bodensee, a carón do lago Constanza.
Cómo poden chegar a cruzarse realidades sen nin tan siquera nós alcanzar a imaxinalo…
—x

Cando cheguei hoxe ao meu tobo tiven a primeira intención de actualizar a entrada de hai unhas semanas, Dez anos despois, xa que o que hoxe me move para estar aquí é, de novo, a memoria da triste traxedia vivida en Galicia co afundimento do Prestige no ano 2002, as ondas de negro chapapote que, por eses tempos, chegaban dende o mar profundo e tinguían de loito as nosas preciosas costas; loito do que aínda non recuperamos e ferida que aínda doe de seu.

Hoxe traía a intención, día marcado no almanaque, de ter unha pequena lembranza de Man, de Manfred Gnädinger, o Alemán de Camelle, cunha mínima actualización no escrito, xa que hoxe é o aniversario do seu pasamento, hai xa dez anos. Si, qué rápida é a tan lenta e tan incansable velocidade do tempo!

Manfred Man, o alemán de Camelle

A desolación de man, o artista alemán de Camelle é das imaxes máis sinceras do desastre do Prestige. A imaxe foi tomada da web homenaxe a Man http://bit.ly/SXO0f5

De seguro que non é fácil demostralo, pero tamén de seguro que seremos moitos os convencidos de que Man morreu de tristura, da tristura que sentiu ao ver o que os seus ollos viron deses días; ao ver a paisaxe e o tesouro marítimo e litoral galego destruído, ferido, sanguinento; ao ver as aves arrastrarse coas súas plumaxes enchidas de mortal fuel-oil, peso extra indesexado para ás e ialmas;  ao ver como pogresivamente se ía escurecendo a marabillosa cor verde Galicia e sentir a lenta morte da súa Terra, da nosa Terra.

E de seguro tamén que, sendo a súa tristura a súa enferminade terminal, Man ensinounos a moitos qué é querer de verdade a Galicia, o país das marabillas, como el o facía, sen publicidades, sen parafernalias, sen procurar o aplauso fácil nin a rendibilidade ideolóxica. Simplemente por amor. Grazas, Man, por tan marabillosa ensinanza.

O dito: ía ter eu unha pequena e máis porsaica lembranza pero a actualidade quixo convertilo hoxe nunha desas personaxes do día e nun deses nomes que máis se deberían de repetir nos xornais desta terra galega. Tanto así que vou compartir con vós dous artigos da páxina de novas dixital de sermosgaliza.com como mostra.

O primeiro, publicado onte día 27/12/2012, explica o motivo polo que é actualidade: Man volve a súa casa. O segundo, un pouco menos festivo, de hai trece días, incide no olvido do legado deste pequeno gran home. Aquí os tedes:

As cinzas de Man regresan ao seu museo dez anos despois.
O 28 de decembro cúmprense dez anos da morte de Man, o alemán de Camelle. O seu berro silencioso, a imaxe de dor do artista que vivía na Costa da Morte á beira do mar converteuse en icona do drama polo desastre do Prestige. A unha década da súa morte, os restos de Man regresan ao seu museo, un espazo destruído no que continúa a súa memoria.

O legado de Man esmorece dez anos despois
A morte de Man, o alemán de Camelle, bateu en todas as conciencias no momento álxido da invasión do chapapote na Costa da Morte. A lenda convertíase en símbolo da desolación diante do atentado do Prestige. Acubillada coa enerxía de entón, naceu a idea de protexer e difundir a súa obra a través dunha fundación creada anos despois. Cando se cumpre unha década da súa morte, o abandono é o que mellor define o estado do museo que el creara ao ar libre.

Quede dito entón, queden referidas as dúas entradas, e sexan estas torpes palabras a miña pequena e sentida homenaxe en lembranza do Alemán de Camelle, imaxe que fala máis que o resto das miñas verbas, que escollera hai días para ilustrar o artigo orixinal, dez anos despois, e que lamentable tamén serve hoxe para lembrar con tristura que hoxe estamos coma se fora entón.

Recital poético en Vigo

Vós, que de algún xeito seguides este blogue, e a quen non darei agradecito nunca o apoio que amosades constantemente, en especial aqueles que vos acercades dende latitudes tan lonxanas coma Corea ou América Latina, saltando a evidente barreira cultural e idiomática que ás veces nos separa; pois vós, tedes comprobado de primeira man que nos últimos tempos este espazo dixital estase a converter nun pequeno recuncho persoal de letras xuntadas en galego con boas intencións líricas.

Non son quen de chamar “poesía” ao que eu escribo, xa que non está nas miñas mans unha valoración obxectiva do que das miñas entrañas sae, e respecto muito aos poetas e poetisas, e aínda máis aos da miña terra galega. Vós, o que ides atopando aquí non son máis que son unhas cantas letras arrexuntadas en plabras que, serven para contar os meus sentimentos, coa mesma confianza coma se contan as cousas coas zapatillas da casa postas, no mesmo ambente privado que no salón e a carón dunha cheminea, ideas, ideíñas e, as veces, ideotas que pola miña testa pasan e acaban convertíndose en publicacións dixitais.

Vós, que seguides este blogue, sabedes de certo da miña admiración pola escrita poética, tanto da máis pública e recoñecida coma da máis privada e persoal. Se cadra, máis desta. E sabedes tamén da miña necesidade de, nesa confianza, compartir con vós os meus sentimentos, máis ou menos impersonais, cos que convivo. Pois ben, desculpádeme se cadra, pero hoxe esta escrita é absolutamente persoal, con nomes, con referencias, con confesións e cunha invitación final.

Mirade: confeso que vivo nunha admiración privada que profeso hai anos e que hoxe rompe a barreira do público. Hai na miña vidiña unha persoa a que non dubido en chamar poetisa en verdade. Na miña opinión, éo. Esa persoa é a que se eu fora artista e vivira, se cadra, noutros tempos, tería que chamar musa. Si, desculpade, pero vou falar hoxe da miña musa.

Ela é esa personalidade á que profeso profunda admiración, respecto, cariño, amor e tantas cousas que non caberían nunha escrita. É ese ser humano que precisas ter na cercanía, aínda habendo quilómetros de distancia. Trátase desa ialma que tes gardada esquiniña do corazón onde só sabes gardar o amor. Trátase dese ente acorpóreo que está presente nos momentos e intentos de inspiración lírica.

Esa persoíña, a miña musa, de cando en cando escribe con sangue na pluma, lágrimas no papel e o sentimento coma único lienzo. E publica e comparte con nós. Publica, coma eu fago, nun pequeno blogue que cos ollos pechados recomendo e recomendarei unha e máis mil veces. Eu, nas súas letras atopo o amor, o sentimento, a paixón, a dor, a dozura, a vida, a carraxe, e o odio ás veces, pero sempre sempre sempre atópoa a ela que así ela é.

Olian - Rochi Nóvoa

OLIAN – Poemas escuros e negros de Rochi Nóvoa
http://rochinovoavazquez.blogspot.com.es/

Ese blogue é unha das miñas referencias  literarias -non a única, perdoádeme o resto que non cito hoxe, pero prometo adicarvos aínda que sexa un parágrafo un día destes- e nestes mundos dixitais e é evidente a miña necesidade de presentárvolo e recomendárvolo: Olian. Poemas escuros e negros de Rochi Nóvoa.

Si, ela é unha desas persoas que hai nesta vida que amo e preciso amar. Desculpa, se cadra, miña nena, por facelo público así, desde xeito. E desculpade tamén os demáis por confesárvolo así, de súpeto e tan mal escrito.  Ademáis, intentando deixar á marxe a nosa relación persoal, á súa escrita cómpre amala, cómpre entendela, tan traballada, tan axeita, tan referida, tan alegórica e tan realista…. Tan intensa coma cada latexo do seu corazón e tan onírica coma cada desexo do seu mesmo corazón. Xa vedes: eu só teño verbas de admiración e respecto. E coido que non sendo todas, as expresadas xa han ser suficientes.

Neste punto da letura estarédevos a preguntar a qué ven isto, e máis aínda cando decidín darlle título coma “Recital poético en Vigo”. Pois precisamente porque ela, a miña Rochi, a vosa Rochi, a Rochi Nóvoa más lírica, esta fin de semana que ven será unha das artistas invitadas no “E-vento Artístico-Cultural” que Mingos Teixeira organiza no seu Taller de Creatividad e Imaxe da avenida da Florida 32 de Vigo.

Compartirán protagonismo coas súas palabras una exposición pictórica de Josefa Villar, outra escultórica de Pedro Dobao, un concerto de cuncas tibetanas a cargo de María Oliveira e haberá incluso un debARTE arredor do tema “Artistas ou caraduras”. Pero, de todo o que está previsto, perdoádeme tanto artistas coma organizadores coma calquera que hoxe me lea, eu teño e debo de destacar que alí vai estar a miña musa compartindo, de primeira voz, as súas letras escritas.

De seguro que non son quen, pero alí espero estar, na súa compaña, se nada se torce a miña previsión, para disfrutar da palabra escrita e declamada con garra. E se algo quixera con estas letras é, primeiro de todo, invitarvos a visitar o seu blogue e seguilo, vivir as súas escritas e, por suposto, invitarvos a ir o sábado ao evento porque se tanto a pintura coma a escultura coma a música van merecer a pena de seguro, a poesía coma todas elas xuntas. Non o dubidedes e insisto nas desculpas: coma todas elas xuntas.

O dito. Alí nos veremos. Cos pés na terra e a ialma na lúa.

PD: Esta escrita é feita, evidentemente, dende o amor que profeso e hoxe publicamente confeso á Rochi, á musa e a persoa, amor que, de seguro, non souben controlar ao xuntar estas letras. Vós, que me ledes con agarimo e tamén con sentidiño, saberedes controlalo por min. Eu aquí só son capaz de amala.

Dez anos despois

Manfred Man, o alemán de Camelle

A desolación de Man, o artista alemán de Camelle, é das imaxes máis sinceras do triste desastre do Prestige.
                                                               
Imaxe tomada da web homenaxe a Man http://bit.ly/SXO0f5

Hai dez anos por estas datas -e nas sucesivas semanas- a miña cabeza e a miña vida estaba centrada en temas personais, organizando o que celebraríamos os máis achegados pouco máis dun mes despois. Hoxe, na distancia temporal, é sano e preciso recuperar algunhas das cousas vividas entón un pouco máis de lonxe, coa perspectiva que o tempo agasalla.

Hoxe lembramos, dez anos despois, a traxedia do Prestige, e cabe preguntarse se aprendimos algo. O malo non é que a probable resposta non. O malo e verdadeiramente preocupante é pensar porqué non. Certo é que se fixeron investimentos importantes en infraestructuras viarias e portuarias, que se aprobaron novas leis que melloran a seguridade marítima e que se equiparon os servizos de emerxencia para estaren preparados ante situacións coma esas pero, era iso o que tiñamos que aprender?

Mirade, hoxe, dez anos despois do Prestige, estamos nas mesmas, soio que o barco que parece afundir chamase España e o chapapote ten a dura forma de despedimentos, ERE’s, desafiuzamentos, pobreza, fame, indefensión, desigualdade…

Mirade, hoxe, coma entón, precisamos, máis que nunca, do movemento social, coma o que xurdira dende o silenzo e a impotencia dos ollos dos mariñeiros. Precisamos hoxe de novo da forza das persoas, do que somos e temos, sen cores nin bandeiras nin ideoloxías.

Hoxe, de novo, tan só coas nosas mans, núas, co noso esforzo esgotante e coa nosa solidariedade profunda, loitando todos como en aqueles días tantos fixeron con nós, remataremos por levantármonos de novo dos desastres que vivimos, orixinados de novo por malas decisións, e lograremos non só que estes tempos rematen definitivamente, senon que os que veñan sexan xustos, sociais e coherentes coma merecemos tras, verdadeiramente, termos aprendido dos nosos propios e máis recentes erros.

Hoxe, dez anos despois, cómpre agradecer de corazón a quen estivo loitando con Galicia no noso desastre. Pero hoxe tamén cómpre chamarnos e animarnos de novo a que todos esteamos en fronte deste novo desastre noso, que chamamos crise, coma entón estivemos: unánimes, firmes e rotundamente decididos.

Pois logo, imos? Imos.

Ata sempre, Fito

Levo unha boa temporada sen escribir. Recoñezo que non teño moitas ganas. Son tempos difíciles na casa e a loita contra o cancro desgasta e concentra toda a atención, aínda sendo en corpo alleo.

Sempre definín esa doenza coma unha enfermedade dura especialmente pola grande carga sentimental que leva aparellada, sobre todo no tratamento da quimioterapia. É algo que non é posible escribilo, nin describilo, só vivilo. Eu deséxovos que nunca o vivades preto. E aínda por forte que un se vexa, se crea ou máis ben se amose, para reforzar as forzas de quen o precisa, hai días nos que a realidade te amosa o verdadeiramente débil que es e o verdadeiramente débil que é a túa fortaleza. Hoxe, esta noite, estou vivindo un deses momentos. E por iso escribo estas letras.

A fonte da miña tristura de hoxe ten unha razón concreta: a nova do pasamento de Fito, o coñecido cantante e case que a personalidade do grupo A Roda. Coa única intención de renderlle un pequeno pero moi sentido homenaxe á sua figura aquí estou, compartindo a miña tristura, pero tamén compartindo contigo a súa voz e a súa música, a nosa música.

Fito, e mesmo A Roda, forman parte da miña infancia, son facianas que están grabadas na miña máis pueril memoria. Hoxe, nesa esquiniña que aínda gardo, nese neno que fun e que aínda levo dentro, despídome, con vós, del.

Ata sempre, Fito.

Unha carta aberta con forza e esperanza

Sr. cancro:

Non te esperábamos e, nembargantes, aquí estás. Seica non te chegou co sufrimento xa superado, non hai tanto, de un ano entre médicos, cirurxiáns e quirófanos que vés ti a facernos unha visita.

Si, hai dous anos non parecía fácil superar ningún sufrimento. Pero, daquela, conseguímolo. E xa estábamos facendo vidiña normal. Nós non somos ninguén especial, nin temos vidas que sexan merecedoras de ser escritas en grandes historias. Nin tan siquiera de seren contadas. Tampouco o pretendemos. Simplemente, queriamos vivir de novo: regresar ao traballo con plenitude, con tranquilidade, co soriso na faciana, coa satisfacción de sermos útiles e de termos superado un obstáculo máis na vida.

Disfrutar dos amigos, que tanto nos están a apoiar nestes tempos. Seguramente non os merecemos pois son moi boa xente, a mellor mediciña que un pode atopar para a ialma. E disfrutar tamén coa familia, que seguramente, ao estar na distancia, estarán pasando malos tragos, aínda peor que os que vivimos nós. En resumo: só queriamos o noso anaquiño de felicidade e disfrutar sen preocupacións deses cativos rebuldeiros que sempre achegan un soriso inocente na vida.

Entón, cando xa todo parecía ír ben, chegaches ti. Cóntame, quén te chamou? Quén te invitou? É máis, dixéramoste que non viñeras. Por qué tes que estar aquí entón? Si, seino, es cabezón e vas onde che peta. Non respectas nada nin niguén. Simplemente apareces. Incluso recoñezo que, probablemente, non nos coidamos, como persoas e como socidedade, como deberiamos para evitar que chegues. Evidentemente, tal e como es, todos estamos esperando o noso. Pero, meu, non teño presa. Non tiñamos presa. Ti si? Tíñala? Tiña que ser agora?

En fin, xa levas dous meses con nós, alomenos dende que nos presentaron. Xa estabas aí hai algún tempo máis, claro, pero non te facías notar. Agora, non só te fixeches notar, senon que pola túa presenza houbo que ir ao quirófano outras dúas veces máis. Por sorte, ou máis ben por desgraza, xa temos costume, pero, aínda así, non crees que estás sendo un pouquiño cruel? Porque, por senón o sabes, este camiño non fixo máis que escomenzar.

Grazas a túa visita, estamos agora nos primeiros pasos dunha terapia aínda máis pesada que as operacións. Probas médicas de todo tipo, exploracións, consultas e seis meses por diante nos que, cada tres semanas, pasaremos o trago de loitar contra ti. E loitaremos. E, sabes?, gañarémoste. Custará moito manterse en pé. Tanto no físico coma no anímico, e haberá que pelexar e pelexar e pelexar. Pero acabarás vencido. Deberías sabelo. Non teñas dúbida: acabarás vendido. E se o tiveras tan claro, xa non deberías nin chegar a vir. Pero aquí estás.

Mira, as bágoas dos primeiros días regaron as raigames da forza que hoxe temos e que permitirá que acabemos contigo. Sí, estiveches aquí e na batalla xa cobraches as primeiras victimas, levaches uns anacos de carne, de corpo pero, nesta guerra pódelo ter claro: non poderás con nós. Ganarás algunha batalla, si, pero non a guerra. Estás condenado á derrota. E digo con nós, xa que non somos dous, nin tres, senon vinte, trinta, cen, centos. Tantos como achegaron o seu hombreiro para facer forte a nosa loita, un exército de espartanos. E gañarémoste.

Si. Nós. E coa nosa xente. Gañarémoste.

Grazas! Bueno, no, hoy mejor así: ¡gracias!

Sí, hoy mejor gracias. Y así de simple: gracias. Y sí, en castellano, hoy en castellano. Podría decirlo más alto, pero no más claro. Gracias.

¿Y por qué? Porque algunos de vosotros, desde vuestro desconocimiento de la lengua gallega en la que me expreso habitualmente en este blog, me estáis siguiendo. Y con cariño, lo que aún os hace más admirables.

En verdad, me halagáis con vuestras visitas e incluso vuestros comentarios y hoy solamente soy capaz de decir gracias.

Me propongo, en especial para vosotros, juntar algunas letras. No serán fantásticas -serán escritas por mi- y dedicadas, en especial, a vosotros, que desde otras latitudes diferentes a la gallega, e incluso a la española, os paseáis por aquí de cuando en cuando.

Lo dicho, ¡gracias!