Cegos

Namentras veñen
na procura de paz e de vida,
abandonados, rotos,
entre ríos de bágoas e barro;
imos nós con concertinas, en consenso,
con balas de papel oficial
e ríos de armas e bombas.

Namentras van
avergoñadas e solidarias
as mans voluntarias, ofrecidas,
ríos de sensibilidade, apoio e calor;
veñen eles, individuos de olladas de morte,
de vinganza, de pólvora, de vidas partidas,
de ríos de sangue e fogo.

Mesmos itinerarios, camiños opostos.
Cruzadas do século vinteún.
Semanas de Paixón e Guerras Santas.
Condeas de cartón,
argumentos baleiros
para conciencias cheas
de valores bursátiles e macroeconómicos.

Orellas xordas.
Bocas desencaixadas.
Ollo por ollo, todos chorando.
Cegos xa estamos.

Boa noite, pequechas

Un reloxo marca o acompasado paso do tempo.
O silenzo da noite enche os segundos.
A calma faise presente en compaña dun libro
e do brilar das estrelas nun ceo de verán.

Ao fondo, unha cativa rebuldeira
sen ganas de quedar na cama.
O pequeno oso gris gardará os teus soños
dos teus medos na escuridade.

Voa un bico no aire.
É momento de mai.
Boa noite, pequechas.

Cárceres

Cada idea é un cárcere.
Cada sentimento, un barrote
malo de derruir, fácil de dobrar,
mesmo con mans febles.
Mais a propia forza que libera
impide liscar ceibe.

Cada pensamento é unha gaiola,
pequeno mundo coñecido
alcanzable con ás abertas.
Prisioneiros en liberdade,
un cárcere é un cárcere
aínda que sexa o meu fogar.

Violencia

Violencia.
Entre pais e fillos.
Entre irmáns.
Entre homes e mulleres.
Entre parellas.
Entre amigos e coñecidos.
Entre compañeiros.
Entre condutores e peatóns.
Entre veciños.
Entre barrios e cidades.
Entre pobos.
Entre estados e nacións.
Entre culturas. E relixións.

Violencia.
Entre nós.
E dicimos
que vivimos en paz.

Aniñado en ti

Admirar a beleza da túa silueta ao contraluz.
Atopar o berce entre as túas prendas
e percorrer cada centímetro da túa pel
coa puntiña dos meus dedos.
Debuxar en cada esquina do teu corpo
mil camiños de pracer
e procurar en cada poro da túa pel
o gusto que agocha.
Acariñar cada curva
debuxada polas túas roupas
e chegar á saída do sol
aniñado en ti.

Memoria de sangue

-Pero, entón, quen eran os bós? +Os meus.
[Fragmento dunha conversa no Hío]

O sangue, aínda fresco,
percorre os camiños,
hoxe negros e asfaltados,
das nosas vilas e pobos,
enchendo beiravías de fría cor vermella líquida.

A dor non ten pasado.
Nunca houbo analxesia,
a anestesia non fixo efecto
e a vinganza foi a única razón
para loitar por vivir a propia vida;
única cirurxía coñecida
coa que levantar a ollada
e alcanzar un futuro, hoxe xa presente,
entre a necesidade de esquecemento
e os desexos de cobramento
de home por home,
de pai por pai, fillo por fillo,
carne por carne e bágoa por bágoa.

Hoxe seica non ten dor o pasado
e o futuro xa non é opción,
o presente non é o que antes era
e a vinganza xa non cura.

Hoxe reivindican pagamentos
as mans de netos que non coñeceron avós,
mocidade inconsciente que loce insignias
aguiadas, violetas ou esteladas,
mercadotecnia variada
para reclamar dereitos pasados,
sen decatarse de que moi preto,
ao seu carón, na súa propia casa,
bágoas e feridas nunca pechadas
tinguen, de novo, de frío vermello líquido
as rúas das nosas terras
hoxe aínda asfaltadas e negras.

Auto-retrete

Alimento crú.
Carne podre.
Leite cortada.
Oco no queixo.
Café fervido.
Polbo requecido.

Libreta vella.
Folla rota.
Axenda en branco.
Almanaque sen días.
Cero á esquerda.
Carné caducado.
Peto rachado.

Aula baldeira.
Mesa sen cadeiras.
Coche sen combustible.
Camisola desteñida.
Roupa suxa.
Tanga de franela.
Caracol sen cuncha.

Vibrador sen pilas.
Asexuados químicos.
Médico sen pacientes.
Quimioterapia curativa.
Enfermidade descoñecida.
Discapacitado social.
Diverso sentimental.

Cabicha consumida.
Cinceiro cheo.
Pedra no zapato.
Habitación fedenta.
Animal noxento.
Ollos cegos.
Palabras mudas.

Inválido mental.
Incauto profesional.
Incapaz moral.
Inacabado estructural.
Indecente postural.
Insípido cultural.
Inodoro. Incoloro.

Mancha no retrete.
Auto-retrete.

Tiña ilusión

Tiña ilusión e fun poeta por un libro.
E a ilusión non morre: mátase.

Coma cocho polo San Martiño,
un coitelo afiado, longo,
chega xusto ao berce,
onde agardan
versos non escritos.

Coma coello ben cebado
agasallado cun golpe na caluga
tan forte coma traizoeiro,
tan duro coma certeiro,
tan esperado coma inmerecido.

Silencio imposto
a voces do firmamento
que locen con luz propia.
Quen pode apagar a luz
dunha estrela no ceo?

Vergoñas alleas
expostas en público
para glorias putrefactas
de egos encadeados
ao aplauso barato.

Seica as sombras son alongadas
cando a humildade é dos outros
e non se sabe entender
desta bendita gloria que é estar
neste fermoso segundo plano.

Tiña ilusión: chamábanme poeta.
A ilusión seméntase.
E boa semente anuncia colleita.

A puta realidá

El sol no calienta por igual en todas las cabezas
sino que pregunten al que está bajo nuestro pie.

Escribo cando visitan as musas.
Non veñen, chamo por elas…
Non responden, alguén as retén
e con elas a min tamén.

Non saio ao mundo:
unha mochila chea bloquea o paso.
Non vivo, pero deixo vivir.
Non morro, mais déixame morrer!
Non como, deixo comer,
e despois de rumiares
regurxitas merda.

Así se vive
sen poder hibernar,
na puta realidá,
ghuste ou non ghuste,
entre especulacións baratas,
ilusións rotas,
castelos no aire,
proxectos vagos,
políticas de sumidoiro,
intentos de promesas,
sorrisos de mentira,
alentos de morte,
mans que afogan…

Teño tanto e non teño nada.
Teño cariño, teño sorrisos
teño bicos e non teño nada.
Teño unha escura tobeira
onde non sae o sol
na que poder acocharme, feliz,
mentras cada día, pola fiestra
entra luz e lume e aire e fume,
e cheiros noxentos que enganan sentidos,
e cantos de monstruosas sereas,
palabras baleiras e frías.

E alí espero, deitado rente ao mar
a que chegue ese último momento
no que só te quedará chorar.

Maldita morte

Qué dicir
cando non hai nada que poda dicir?
Qué facer
cando non hai nada que poda facer?
Qué consolar
cando non hai consolo posible?

E qué raios te poderei escribir eu
cando non hai verbas capaces de te levar
o meu cercano sentir?

Qué clase de agarimosa aperta podo achegarte
cando non hai nin ánimos,
nin achegas, nin apertas,
que agora te devolvan a esa perdida realidade
que compartías, que disfrutabas,
que vivías?

Hoxe ese pasado é unha dura e cruel,
pero sentida, emocionada e tenra
lembranza del.

E qué diaños poderei eu maldecir
que non sexa a ti,
maldita morte,
así por sempre sexas,
que de novo levas contigo
as poucas ganas que quedan de vivir?

 

A ti, Cris, e na lembranza de Sandro
[29/09/1980 – 29/03/2014].