Sociedade hipócrita [I]

Dicía eu o pasado 25 de novembro:

Hoy es ese día al año en el que se nos llena la boca hablando de la violencia de género y de la importancia de las denuncias, la atención de los servicios sociales, la atención sanitaria y una adecuada educación.

Eso hoy.

Ayer mismo y, por supuesto, mañana, volveremos a defender y a apoyar esos recortes en servicios sociales, sanidad, función pública, educación…

Como si esas decisiones no costaran las gotas de sangre que hoy decimos que nos duelen.

¿Así somos? No, conmigo no contéis para ese teatrillo.

E, ademáis, ese mesmo día apostillaba e agora corrixo e amplío:

Si, días coma hoxe, e lamentablemente cada vez máis a miúdo, sinto mexan por riba e me quixeran facer crer que chove. Nestes días sinto profunda envexa do ignorante e seria morriña da súa paupérrima felicidade.

Non, non chove: mexan. Haberá de vós quen estea a gusto así, mexado, feliz na súa poza amarela e espumosa, facendo a fonte e sorrindo para a foto. Mais eu non, aínda que non saiba facer moito máis que expresalo así, en torpes verbas.

Desexaría e desexo, coma o que máis, que non existira este día, que non houbera que lamentar violencia en ningunha das súas formas, non só a de xénero, que tan de moda está nestes tempos. Desexaría e desexo que non se derrame nin unha gota máis de sangue por esta ou por tantas outras sin-razóns, por tantas crenzas fanáticas e relixiosas, e que non tivera que escribir, nin eu nin ninguén, nunca, xamáis, palabras coma estas.

Mais a porca realidade que vivimos nos leva por retorcidos camiños que, se ben non escollemos, coñecemos e mesmo apoiamos, aínda que acepte que ás veces poda chegar a ser sen decatarnos, xa que somos débiles e fáciles para que nos leven ó seu leito quente a cambio de catro duros.

Pero claro, cando coma persoas, cidadáns, abrimos a boca para rexeitar toda esa borralla, acabaos sendo nós os rexeitados, os apartados polos nosos proprios amigos, ou así os chamábamos, e somos nós os advertidos polo que dicimos, e mesmo ameazados por termos unha idea, unha ideoloxía, boa, mala, pero propia, diferente á da suposta maioría, mazo de ferro que aplasta sen control e principal interesado en ter un mundo de ovellas humanas.

Non, á xente non lle gusta que teñamos fe propia, aínda que non pretendamos facer dano vivindo fora dese rabaño, non gusta, non.

Hoxe é un deses días nos que sinto noxo social e profunda vergoña allea, nos que me sinto coma un ladrillo máis nun muro que ninguén quere construír e, nembargantes, todos facemos por levantar, e cada día é máis grande e crece, crece, crece…

Pois non, eu non, non me contedes entre ese exército de años mudos levados ao matadoiro que hoxe balan para máis gloria do poder establecido, ese capaz de curar as enfermedades pecuniarias dos papudos repoludos de garavatas coloridas en cadeiras de coiro de deseño extranxeiro namentras matan a inocentes famentos rebuscando nos contenedores do lixo das esquinas enfermas das nosas rúas maleducadas.

De seguro que poderán acabar comigo, pero dalgún xeito non poderán coa miña voz, probablemente a de moitos.

E deste xeito, tan triste, dou tamén por comezado o período máis hipócrita do calendario social anual, ese no que, polo visto temos que ser felices por decreto relixioso católico e apostólico, perfectamente apoiado dende os mesmos despachos dos que din non ter cartos para cambiar as lámpadas do alumeado urbano mais despilfarran as humildes nóminas retidas dos seus traballadores en alumeado opiáceco festeiro, colorido de LSD; para ocultar de seguro o tempo no que máis infelices somos en realidade e no que máis obrigados estamos a sorir; ese tempo que quixeron chamar “Nadal”, cando cos nosos propios actos confirmamos que, de certo, debería de se chamar doutro xeito.

Polo tanto, si, para aqueles que o celebren, e para os que non o celebramos; para todos: feliz falsedade.

Alá vós.

Advertisements

Aprendín

Ultimamente teño aprendido algunhas cousas.

Aprendín, por exemplo, que unha curación vén sempre do traballo a longo prazo, co esforzo e o coidado no diario, por malo que se vexa o momento.

Aprendín a importancia dos pequenos pasos, tanto ou máis vitales coma os máis grandes e as máis invasivas das cirurxías.

Aprendín que para vencer non hai que desfalecer, como tampouco hai que impoñer ou esixir, senon que hai que convencer, ademáis de convencerse e estar convencido.

Aprendín que hai que manterse constante e tentalo. Onte, hoxe e mañá. Porque o que hoxe non son resultados, mañá son grandes alegrías.

Aprendín o valor dun “Me gusta“, dun pequeno comentario que simplesmente di “Ánimo“, dun “non podo facer nada por vós, pero aquí estou“, dunha ollada cercana, dun “estou contigo“, dun “estou con vós“.

Aprendín o pouco que custan as cousas que máis valen e o pouco que valen as cousas que máis cartos custan.

Aprendín que a distancia non é separación cando se quere estar preto de verdade, e que a cercanía das persoas non se mide en metros ou centímetros, senon en sentimentos.

Aprendín que o importante non é o importante, que as cousas que merecen a pena non son, precisamente, cousas, e que a vida non é vivir, senon loitar, e que é certo que acaba sendo iso que sucede namentras adicamos o noso prezado e único tempo a planificar qué facer.

Aprendín que co esforzo solitario chegas a alcanzar cotas moi altas, pero acompañado alcanzas as máis altas, que en compañía fanse as proezas máis grandes e lógranse os maiores dos éxitos inimaxinables, eses que calificariamos de heroicidades ou milagres sobrehumanas.

Aprendín que este mundo é un pequeno gran teatro no que podemos elixir entre sermos actores ou sermos espectadores. E aprendín a elixir ser actor. E activo.

En fin, neste tempo eu aprendín estas e máis cousas. Pero, por enriba de todo, neste tempo aprendín que teño que aprender aínda moito máis do que aprendín.

Lembranzas

Nada es perpetuo y pocas son las cosas duraderas.
Lucio Anneo Séneca

A menudo nos avergonzaríamos de nuestras más bellas acciones si el mundo viera los motivos que las producen.
François de La Rochefoucauld

Hai un instante no que descubres que o pouco -ou moito- que podes facer para demostralle a alguén o preto que estás é un triste “Me gusta” no Facebook, un tuit malamente escrito ou unha fría mensaxe de correo electrónico.

Só é unha idea, un pensamento instantáneo que, de súpeto, enche o teu escaso cerebro. Non hai moito, escoitaras de alguén a quen admiras que “as redes sociais achegan aos lonxanos e alonxan aos cercanos“. Si, podería ser, certamente que podería ser. E, polo tanto, pensas, o bo uso desas redes podería ser a capacidade de usalas sen que supuxera un milímetro de separación dos inmediatos.

Pero a pregunta que rebumbia no teu cráneo baleiro é estoutra: é suficiente cercanía?

E namentras no teléfono seguen a sonar as mensaxes máis inmediatas, atópaste sentado enfrente desa caixa pixelada pensando, simplemente pensando, se a lonxana cercanía é suficientemente cercana.

E frenas todo o que estabas a facer. E lembras. Evidentemente lembras.

Lembras aquelas palabras, segredo compartido, que susurraras á beira da súa orella, nun cruce de rúas empedradas, fundido nunha aperta que sentías infinita, ao tempo que sabías, premonitoriamente, que era a última.

Lembras a que deches a quen non vías había anos, e coa que querías significar toda a admiración que profesas. E lembras a que das cando, ao chegar, ves de novo o sorriso na faciana da cativa, namentras ela ve o sorriso que en ti provoca.

Lembras tamén as apertas que non podes dar porque, aquél ou aquéla, a quen lla darías, está lonxe ou xa non está.

Lembras esa aperta de mans cariñosa que lle deches namentras vías que se apagaba a vida nos seus ollos. Ou aquéla, ben se deu conta, ao tempo que axudabas a incorporar na cama.

Lembras esa aperta que lle deches o día do seu aniversario, aínda que non apagou as velas porque xa non tiña forzas para respirar. Tamén a que lle deches o día do teu aniversario. E lembras, por suposto que lembras, a que lle deches, de pé, de diante do seu cadaleito, cando entraba no seu foxo de xeito definitivo.

Lembras tanto vivido, tanto compartido… E volves preguntarte se hoxe estarás lonxe de máis ou tan preto como lembras.

É evidente. Sabes, porque ti vives, que a vida é tal cual contan os máis experimentados: iso que sucede namentras programas cómo vivila. E mesmo namentras cres vivila. Porque sintes que estás vivo cando vas, ou vés, ou quedas, ou quedas con, ou buscas esa esquiniña de paz única na que chantar o máis humano e reflexionar o máis divino.

A vida é iso que sucede namentras estás sentado nunha terraza diante dun café, te, refresco ou licor café, e coa mellor das compañas imaxinables. Ou mesmo coa peor.

De repente, no teu ensoñamento, levantas a vista e descúbreste só, nun despacho de frías e brancas e xa grisáceas paredes, cheas de papeis e carteis pegados e mal enganchados, cunha fiestra, medio tapada, que amosa un exterior gris tamén, chuvioso, húmido, mollado, que te lembra que na máxica Galiza só hai unha estación, a das chuvias, a da choiva purificadora, fresca, limpa, virxe, allea ao devenir do tempo, e mesmo allea ao devenir do vivir.

E pensas e lembras que o que pensa, perde. E perdes porque pensas.

Pensas nesas persoas ou personiñas que non están a carón teu. E as que quixeras que estiveran. E as que están e non queres que estean. Si, incongruencia no pensar, no vivir, no compartir. “Chámanlle vida“, xustifícaste en aquilo que sabes que, dalgún xeito, non ten xustificación posible.

E nunha cadeira incómoda, nunha mañá incómoda, nun recuncho calquera deste planeta mal chamado Terra e que sempre quixeches chamar Mar; nesta distancia comezas unha viaxe imaxinaria nunha dorna á procura do que non chegarás a atopar nunca. Coma aquel barquiño de casca de noz,  partes a navegar sen temor.

Non, non hai razóns para temblar, nesta tempestade o mellor é rir, remar, cantar e esperar que chegue ese ceo azul que permita pensar que estás contento nunha travesía que non sabes moi ben cando comezaches e non sabes nin saberás cando ha rematar. O único que alcanzas a saber é que só o saberás o día da arribada.

Unha triste e vella melodía sona repetindo que non es máis que outro ladrillo nun muro de corpos insepultos, muro no que o máis importante parece ser acabar coa escasa esperanza e capacidade de vida de pais e mais que loitan, sen un can, por levar un prato de comida á mesa onde cativos inocentes sentan, alleos aos negocios e intereses desalmados de papudos e repoludos, sentan sen comprender porqué os seus pais xa non falan coa ledicia de antes, sentan sen entender porqué a ollada do avó leva meses tinguida de bágoas e tristura.

Levantas. Recolles. Apagas. Desconectas. Marchas. Deixas atrás todas esas ideas. Deixas atrás o momento, coma se dun cigarrillo que se consume só, sen importarlle a ninguén que esgote. Paradoxa esta, quizáis, da vida que levas, da vida que levamos. E emprendes viaxe real por camiños mal asfaltados na procura doutro tempo, doutro lugar, no que os pensamentos, os sentimentos, os instantes, agasallen coa brilante luz que esperas e tanto desexas.

E, mentras tanto, vives, sen tan siquera darte conta de que vives.

Sabes? Non tes faciana

Estarás na cama. Sentado. Ou sentada. Agora que a tecnoloxía permítenos ter internet na man, o ordenador de tableta ábre unha ventá completa no recuncho máis íntimo das nosas casas. Ou, se cadra, e antes de durmir, estás consultando, co teléfono na man, as últimas novedades dos teus contactos.

Pode que esteas recostada. O cóbado apoiado no colchón e a cabeza apoiada na palma da man. A túa melena, recollida nunha coleta medio desfeita xa, cae sobre a almofada dun xeito despreocupado, natural, liberado. Enches a habitación con algo de música. Nace no mesmo ordenador portátil no que les. Música suave, lixeira, relaxante. Tchaikovsky e a súa intensidade. Quizáis un Chopin máis alegórico. Ou mesmo Los piratas. Paréceche?

Ou pode ser que esteas na oficina. Si, todos sabemos que non debemos facelo pero, non nos enganemos, facémolo. Entre as moreas de papeis que se acumulan nun escritorio medio ordenado e os sons dos teléfonos que contaxian o seu nervosismo co seu agudo timbre. Entó é cando gardas un anaco de tempo para ti e regálasme un pouquiño da túa atención pasándote por aquí antes de entrar nesa tan pouco inspiradora reunión.

Pois, sabes? Non tes faciana. Non.

Non a tes. Es, máis ben, unha ollada. Uns ollos curiosos, expectantes, con curiosidade. Uns ollos grandes que espreitan con ganas entre as liñas, entre as letras. O certo é que imaxino eses ollos alumeados, vivos, ilusionados, case coma os dun neno na mañá do día de Reis ao descubrir que hai paquetes que levan o seu nome. Ollos interesados por continuar a letura.

Es uns ollos nunha sala máis ben a escuras, na noitiña. Se cadra, coa luz de letura acendida. Se cadra apagada, e acendida a luz cara o teito, enchendo así un pouquiño máis o espazo coa luz indireta. Namentras, nas paredes brancas parecen xogar as sombras do televexo, acendido coa intención de non sentires esa terrorífica soidade que durme na noite.

E sabes? Gústame imaxinarte así. Uns ollos. O espello da nosa alma.

A soidade de quen nunca fora deixado só


O tempo móvese no reloxo. A agulla máis espilida percorre constantemente a súa esfera e empurra ós poucos a máis grande de todas. Esta mévese con moita máis preguiza. E non lle gusta ser empuxada, e menos lle gusta empuxar á máis señorial de todas. E, nembargantes, móvense, móvense as tres. E o fan irremediablemente, sen elas querer.

O seu desexo tantas veces era que non pasaran, que non circularan, que non transcurrira máis o tempo. Non quería voltar atrás, aínda que sabía que non fora como houbera desexado que fora. E, o peor de todo, sabía que non fora como esperaban de el que fora, dixera, estivera ou fixera. Pero non tiña interese en voltar atrás. Estaba seguro de que ía cometer os mesmos erros. Non ía voltar atrás. Ía seguir a camiñar.

Alí estaba, sentado, impasible, quedo. O seu pensamento ía unha é outra vez polas mesmas veredas, e unha e outra vez sentía que non tiña as forzas que esperaba. Tantas veces pensaba “teño que chamala para saber como lle van eses exames”. Pero tantas veces non se atrevía a coller o telefono e dar unha alegría. Ou, o que máis lle doía, dar un par de eses ánimos na distancia. E sabía que eses ánimos lle facían falta. E entristecía ó saberse impotente, incapaz, inútil e imbécil. “Idiota. Si, idiota. Idiota e tonto”.

Outras veces dicíase “sabe que estou cerquiña, ó seu carón, lonxe pero latente, xusto aí”. E entón era cando notaba como no seu peito comezaba un latexo máis intenso do normal, máis sentido do habitual, máis esperanzado do usual, e máis triste, máis decepcionado, máis decaído, máis traizonado, máis esforzado, máis forzado… “Máis forza, iso é, máis forza de vontade é o que tes que por en todas estas cousas”. E ó fin só eran unha morea de verbas. “Xa verás como o consegues, rapaz, xa o verás”.

E naquela mesa, nalgunhas outras ocasións desexaba que todo se amañara por si mesmo. Non éra cómodo saber que ía pasar o que finalmente tiña que pasar. E non era unha ledicia pensar en estar sentado nesa mesa, nunha incómoda cadeira, e tras o xantar, ter que comezar esa discusión. “Se cadra, todo isto é un soño do que espertamos cando morremos”. Era o único raio de futuro que atopaba para seguir adiante, para seguir sentado. Na súa cabeza non cabía que eles o trataran como o tiñan tratado e tiña que pensar que non, non era verdade, el tiña que estar trabucado.

E o seguinte pensamento, engaiolado no seu tecido cerebral, era aquela vella letra da canción, aquelo de “ata que a morte nos una”. Nunca tivera tanto significado como a partires de que a oira susurrada dos seus beizos. “Quérote ata que a morte nos una”. Xamáis ninguén lle demostrara tanto o que o quería e xamáis ninguén lle dixera tan claro que era un soño imposible. Notaba esas volvoretas, notaba como se movían. “Entón, a vida, esta vida… a nosa vida…” E xa non era quen de rematar a frase. E volvía sentir o latexo no peito. E ñáñalas no corpo.

“Se cadra é un soño, e el non me está a dicir en verdade o que me dí, que me enganou e mentiu, e que o fixo a conciencia…” E así era o único xeito de atopar lóxica. Era imposible que estivera oíndo o que estaba oído. E os seus pensamentos derivábanse “logo non serei o malo desta historia… ¿Ou si? Ou ¡qué sei eu! Se estiveras conmigo, ¿qué opinarías ti?”.

E, de novo, volve pechar os ollos, volve a respirar, volve a contar hasta cen, hasta mil, a ser ‘mala persoa’, como se chamaban. Si, ‘mala persoa’ se chamaban, pero esa ‘mala persoa’ que se é cando tes que dar as grazas á fantástica educación recibida de pequecho, esa ‘mala persoa’ que sabe oir e incluso escoitar, que sabe ser e tamén estar, que non grita senón que fala, que non perde as formas, que respecta. Esa ‘mala persoa’ que é tan difícil de atopar entre tanta xente. “Se cadra, estarás sendo optimista ó valorarte a min mesmo”.

“Si, é definitivo, eu son unha ‘mala persoa’, teño que selo, doutro xeito non pode ser”. E si, claro está, volveu ser ‘mala persoa’, e volveu ser antisocial nunha sociedade na que non se poden ter pensamentos autónomos. Antisocial porque el os tivo. E volveu ser asocial nunha sociedade na que lle esixen agochar a cabeza. Asocial porque el levantouna. E volveu ser marxinado social nunha sociedade que se rixe polo que tés. Marxinado porque el non tiña e non quería. El só era. Non buscaba riquezas e tiña a máis grande de todas. Logo non podería esperar que o respectaran cando non eres coma os demáis queren que sexas.

“Non me pode estar a dicir o que estou a escoitar… non pode ser asi… non pode… non pode… non pode…” E o repetía unha e outra vez, unha e outra vez, coa sana intención de autoconvencerse do que xamáis ninguén, nin el mesmo, o podería chegar a convencer. E desviaba o seu pensamento para non sufrir coas palabras escoitadas. Entón sufría cos pensamentos calados.

Porque entón era cando se lembraba de ti, e de ti, e tamén de ti. De ti tamén, e de ti tamén, que non o cres. E de ti, que estás aí. De ti, que andas por alí. E de ti que non estás. De ti. De ti. De todos. De todas. Buscando na memoria pequenos intres de felicidade ó teu carón que xustificaran estas catro horas de tristura na mesa.

Tristura que cada vez ía máis triste. Como as agullas do reloxo. Unha tristura empurraba pola outra, máis grande. E a outra todavía atopaba outra máis grande que remover no seu peito. E outra. E outra. Entre a xente estaba, pero estaba só. Sentíase só. “E só unha cousa tes peor que estar só, meu, e xa sabes que é sentirse así de só como te sintes”. E veíao a el. E veíaas a elas. E vaíase a el mesmo. E veía incluso a quen non estaba o seu carón nese momento, pero estaba latente, cerca. E sentíase só. Aillado. Nunha bendita illa, rodeado por un mar de dúbidas, de desexos, de esperanzas, de compromisos, de obstaculos, de negativas. Un mar que o separaba de todo e de todos.

Un segundo tras outro, un minuto tras outro, unha hora, un día unha semana, un mes tras outro. Así, así era como portaba no seu corazón as agullas dun tempo que nunca foi levado, as tristuras dun triste que nunca fora entristecido, a vella amiga soidade de quen nunca fora deixado só.

—x

Rabbit ER

…tic tac tic tac…

por una vida pasan los días seguidos, uno tras otro… horas, minutos y segundos… y la mía no podría ser menos… y cada mañana suena el despertador que los cuenta eternamente, y tu escuchas esa voz dentro de ti, venga, en pie, que tienes q ir a… es inevitable… ¿es inevitable? será inevitable…

son extraños momentos de asincronia cuerpo-mente. mi mente no está puesta todavía en su sitio pero ya ordena, y ya es inevitable. sentado en la cama miro a través de los párpados que se cierran y de las cortinas nuevas, y observo el movimiento de los coches… es inevitable… y me veo entonces un dia más circulando en él en apenas minutos…

la música suena por la radio con ánimo de despertarme mientras mi propio ánimo se cuela por el desagüe a cada minuto que pasa, y con vaya usted a saber q sana intención… y empieza otro día nuevo y distinto… tan nuevo como los demás… tan distinto como los demás… y en el mismo lado de la cama… en la misma ventana… los mismos coches… las mismas canciones… el mismo aroma a café recién hecho, mi aliado inevitable, q todos los días se convierte en quien verdaderamente despierta las escasas neuronas que se kedan dentro de mi cabeza…

entre tedioso y cansado ya, me visto con la misma camisa q ayer mientras busco alguna razón que sea útil para salir por esa misma puerta… ¿dónde las habré metido hoy? ¿pq no las encuentro? ¿y pq hoy corre tan rápido el maldito reloj? su velocidad es constante, única, monótona, conocida… 60 segundos el minuto… 60 minutos a la hora… pero… ¿pq me parece q hoy está dando saltos y el tiempo se desvanece extraño a mi alrededor? ¿y quien puso ese reloj derritiéndose en el borde de la mesilla?

y mientras, me veo cepillándome los dientes al tiempo q el pelo… pienso q está demasiado largo y q tendría q ir a cortármelo… pero si me lo corto ya no estará largo… hasta q vuelva a crecer… y no sé si tendré de nuevo la paciencia de dejarlo largo… o incluso más largo… aunq estas puntas… ¿están abiertas? ¿y como sabran por ahí q las puntas están abiertas? ¿y como es q no lo sé yo? y de repente me asombro pensando si sabrá alguien si una escalera es para subir o para bajar… y en instantes… ya estoy allí… y la puerta del garaje esta estropeada… vaya…

y mientras hago mis ejercicios físico-deportivos de todas las mañanas, ejercicio con tres pedales, una palanca y un volante, moviéndome de derecha a izquierda y viceversa, a lo largo de una gran mancha negra q estropea tan fantástica naturaleza verde… muerta… y llego a una mesa donde hay demasiados papeles ordenados colocados entre los q están desordenados… una mesa donde siempre tiene q haber sitio para una hoja más… sea verdad o sea mentira que lo haya… y donde la nueva pantalla del ordenador está más
baja que la anterior… y ya me temo q me va a matar las cervicales… entonces abro el correo buscando novedades… y es cuando te echo de menos… por primera vez te echo de menos… hoy tampoco me has escrito…

otro reloj que se desvanece…

y es entoces cuando abro los ojos, es entonces cuando me despierto… es entonces cuando me doy cuenta de mi realidad…

es entonces cuando me doy cuenta de que, efectivamente, era inevitable…

—x
Rabbit ER