[08/10/2017]

No almorzo de hoxe estiven a pensar no diálogo.

O calendario persoal lémbrame que dentro duns días vanse cumplir xa tres anos do peche deste blogue. Bueno, do peche da fase máis lírica ou poética deste blogue. E pasados tres anos recoñezo que aínda me doe a decisión que tomei entón pero, pasado este tempo tamén teño que recoñecer que é a mellor decisión que puiden tomar. E, co tempo, cheguei a unha clara conclusión: hai moito poeta e moi pouca poesía. E o que é peor: os que así se fan chamar viven nun estrano proceso de autofagotización pública.

Daquela, lembro, despois de ofrecer ideas, posibilidades, actividades, proxectos, futuro, esforzo, todos eles desprezados, a causa real que definitivamente me levou á decisión foi a falta de diálogo entre os que queriamos saber e preguntabamos inocentemente e aquel que non quixo falar. Entón foi evidente: non concordo no teu camiño, negocia coa cultura e engana a quen se deixe para maior gloria gratuíta do seu ego. Pero, comigo, non contes. Non no meu nome.

Aprendín entón que, para chegar a un acordo, cómpre que as dúas partes falen. Mesmo para negociar unha paz nunha guerra tes que sentar co inimigo. No caso contrario, coma nun tren con dúas máquinas, unha debe de ir apagada para chegar a algunha estación. Xa que logo, apagueime.

Tamén no meu día a día ando nesas. Tristemente. O inmovilismo nas posturas ancoradas nun pasado sensiblemente escuro, no sempre se fixo así, no ego e no individualismo, principios ós que se acollen cal pisóns que todo aplastan, converten o muro que hai que derribar para darmos pasos ó frente en demasiado groso, demasiado alto, demasiado duro e demasiado forte.

E se o camiño recorre a senda do posible recoñecemento de erros (que non equivocacións, que sería aínda peor) a empresa xa é máis que imposible. Pensar, ás veces, que hai lucidez suficiente para ter un chisco de humildade coma para recoñecer o dano que se poda chegar a facer convértese nun desexo máis alá das esperanzas razoables.

Pero moito neste mundo foi feito porque non se sabía que era imposible. E coido que ese é o camiño: facer. Especialmente cando che din que é imposible. Facer con orde, facer con criterio, facer con xeito. Pero facer. Facer por enriba do que din, de bravatas e exabruptos, de insultos e faltas de respecto, de calificativos desagradables e de comentarios de sabios ignorantes das realidades que, para máis castigo, non teñen interese en escoitar e mesmo te agasallan en público cun Catullus 16 con intención de ofensa e que resulta ser mesmo unha honra.

Facer, pois, en silencio. Case que ás agochadas ás veces. Lonxe de luces, de micros, de redes sociais. Facer o que nas túas mans está e confiar que, ó loitar e facer e cos resultados do feito, haberá unha oportunidade de falar, de dialogar.

Porque sempre, mellor antes que despois, pero sempre sempre sempre hai oportunidade de falar, de dialogar. Estamos preparados por definición para dialogar: temos boca, lingua común, orellas que escoitan e, sobre todo, intelixencia que razona, que valora, que acorda e concorda. E, se así somos, por que non pomos a actitude, que é o que falta?

Na pinga musical de hoxe unha xoia catalana do rock español de finais dos sesenta que reflicte, dun xeito moi sutil (cousas da censura daqueles tempos) o fácil que é autocalificarse cando escolles o camiño do desprezo:

Doy mi dirección a quien brindo mi amistad,
mas, al saberla, no me quieren visitar.

Pero alguna vez, siempre por casualidad,
he visto amigos con mujeres en el bar.

Advertisements

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s