[23/10/2016]

No almorzo de hoxe lembrei unha vella historia da administración.

Escoiteina hai anos e quen ma contou asegurábame que era unha historia real. Hoxe en día podería pensarse que é parte do imaxinario colectivo, unha desas lendas urbanas. Non vou xulgar, só contar a historia segundo a lembro sen entrar en detalles excesivamente concretos.

O caso é que, hai tempo, anos, moitos, unha administración decidiu construir un edificio na cidade para xuntar todos os servizos esparexidos en diferentes sitios. Para iso, encargou o proxecto e executou a obra con normalidade. Namentras, foise estudando o traslado dos departamentos e funcionarios.

Pero, polo camiño, houbo eleccións. E, na función pública, aínda que todo está en mans de decisións técnicas, todo está tamén en mans de decisións políticas que, coma pouco, cambian ás persoas responsables. Os novos responsables asumiron as decisións e continuaron co plan incial.

Así, pouco a pouco, foron pechando as oficinas alugadas na cidade e foise trasladando todo cara ese novo edificio. Bueno, todo todo, non: xa se contemplada que algúns quedaran onde estaban. Aqueles que tiñan que trasladarse ían recibindo notificación cos planes para recoller todo e para saberen onde ir traballar. E así, paseniño paseniño, en cuestión de meses rematouse o traballo con normalidade.

A partires dese momento, rematada a reorganización, todo seguiu funcionando coma sempre: todos os servizos, trasladados ou non, seguían desenvolvendo as súas funcións e os novos traballos distribuíanse con normalidade nas novas ubicacións.

Así pois, nunha das oficinas que non se trasladou non chamou a atención que alí quedaran, pois o choio que tiñan, a carteira de expedientes abertos, seguiuse facendo con normalidade e así, co paso dos días, fóronse desenvolvendo os traballos de carácter técnico que tiñan por encarga.

E así, pouco a pouco, foron liberándose de traballo rematando coas obrigas, polo que máis ben cedo que tarde quedaron baldeiros. E, precisamente a causa da reorganización, tampouco lle deron importancia a estaren un tempiño parados: sería cousa do momento.

E eran funcionarios, polo que tampouco ían volverse tolos pedidndo choio, non? Din que se o río sona, é que auga ha levar. Vamos, que ansias por facer, moitas non había. E así, con esas, foron pasando días, semanas, meses e mesmo anos. E coma  nada había que facer, disque mesmo comezaron a tomarse o non-choio con naturalidade, os cafés cumprían coa fama e mesmo, seica, as partidas de cartas nos despachos eran o verdadeiro día a día.

O importante para eles era que as nóminas seguían a pagarse e, vaia, se non había novo choio sería porque a superioridade non quería que choiaran polo que, dun xeito ou doutro, estaba xustificada a situación. E, mesmo co tempo, volveu haber novos cambios nos responsables políticos que xa non sabían dos que habían decidido orixinalmente a reorganización.

E así ata que, un día calquera, nunha mañá calquera de cartas e café, cortaron a luz na oficina e quedaron a escuras. Non ter choio era “normal” pero esto xa non era tan normal polo que, e non sen dúbidas, decidiron que o xefe da equipa tiña que ir preguntar que pasaba. E así foi: preguntou…

…e foi preguntado: “Como? Que dis? Que estades onde? Que non tedes choio? E que cobrábades con normalidade? E agora sen luz? Pero, que me estás a contar?! Deixa, deixa, xa miro que hai de todo o que me contas…”

E, que fora o que houbera? Había un olvido e houbera un baleirado de responsabilidades e competencias de quen alí quedara. O esquecemento foi no prinicipio: ninguén se lembrou deles para dicirlles que tiñan que trasladarse. E, co tempo, a súa ausencia foi cuberta co traballo dos que si se trasladaran de xeito que, co paso de días e expedientes, deixaron de seren necesarios, deixaron de ter responsabilidades, deixaron de formar parte do proceso produtivo. E así deixaron de ser parte do sistema da función pública.

E deixaron de existir. Por erro. Esquecemento. Baleirado consciente de competencias. Deixadez e apartamento. E mesmo falta de respecto entre compañeiros.

E, na pinga musical de hoxe, sendo o día do noso derbi un ten o seu corazonciño, claro está. E sangue azul, azul celeste! Imos!

[Actualización]

Porque coido que merece a pena unha segunda pinga musical hoxe, máis sendo esta: o noso himno, o himno de todos nós, o Himno Galego segundo foi cantado hoxe en Balaídos. Fermosa unión. Fermoso.

Advertisements

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s