A puta realidá

El sol no calienta por igual en todas las cabezas
sino que pregunten al que está bajo nuestro pie.

Escribo cando visitan as musas.
Non veñen, chamo por elas…
Non responden, alguén as retén
e con elas a min tamén.

Non saio ao mundo:
unha mochila chea bloquea o paso.
Non vivo, pero deixo vivir.
Non morro, mais déixame morrer!
Non como, deixo comer,
e despois de rumiares
regurxitas merda.

Así se vive
sen poder hibernar,
na puta realidá,
ghuste ou non ghuste,
entre especulacións baratas,
ilusións rotas,
castelos no aire,
proxectos vagos,
políticas de sumidoiro,
intentos de promesas,
sorrisos de mentira,
alentos de morte,
mans que afogan…

Teño tanto e non teño nada.
Teño cariño, teño sorrisos
teño bicos e non teño nada.
Teño unha escura tobeira
onde non sae o sol
na que poder acocharme, feliz,
mentras cada día, pola fiestra
entra luz e lume e aire e fume,
e cheiros noxentos que enganan sentidos,
e cantos de monstruosas sereas,
palabras baleiras e frías.

E alí espero, deitado rente ao mar
a que chegue ese último momento
no que só te quedará chorar.

Advertisements

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s