Son

Son tantos
que non sei quen son,
tan pouco
que non sei se son.
Son prescindible,
evitable, mesmo innecesario.

Son espazo,
tempo e ausencia.
Voz sen forza,
grito xordo e baldeiro,
alma de corpo insepulto.

Son un ente
en continua evolución.
Un pasado que estará por vir.
Rei sen reino, sen raíña, sen trono.
Noivo sen tarta nin parella nin festa.

Son o que fun e non podo ver.
Espello sen reflexión.
Metal sen brillo, sen forma, sen matiz.
Soño pesado que non deixa soñar.
Un dicionario sen palabras.

Seguramente son.
E son tantos que será que son.

Advertisements

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s