Lembranzas

Nada es perpetuo y pocas son las cosas duraderas.
Lucio Anneo Séneca

A menudo nos avergonzaríamos de nuestras más bellas acciones si el mundo viera los motivos que las producen.
François de La Rochefoucauld

Hai un instante no que descubres que o pouco -ou moito- que podes facer para demostralle a alguén o preto que estás é un triste “Me gusta” no Facebook, un tuit malamente escrito ou unha fría mensaxe de correo electrónico.

Só é unha idea, un pensamento instantáneo que, de súpeto, enche o teu escaso cerebro. Non hai moito, escoitaras de alguén a quen admiras que “as redes sociais achegan aos lonxanos e alonxan aos cercanos“. Si, podería ser, certamente que podería ser. E, polo tanto, pensas, o bo uso desas redes podería ser a capacidade de usalas sen que supuxera un milímetro de separación dos inmediatos.

Pero a pregunta que rebumbia no teu cráneo baleiro é estoutra: é suficiente cercanía?

E namentras no teléfono seguen a sonar as mensaxes máis inmediatas, atópaste sentado enfrente desa caixa pixelada pensando, simplemente pensando, se a lonxana cercanía é suficientemente cercana.

E frenas todo o que estabas a facer. E lembras. Evidentemente lembras.

Lembras aquelas palabras, segredo compartido, que susurraras á beira da súa orella, nun cruce de rúas empedradas, fundido nunha aperta que sentías infinita, ao tempo que sabías, premonitoriamente, que era a última.

Lembras a que deches a quen non vías había anos, e coa que querías significar toda a admiración que profesas. E lembras a que das cando, ao chegar, ves de novo o sorriso na faciana da cativa, namentras ela ve o sorriso que en ti provoca.

Lembras tamén as apertas que non podes dar porque, aquél ou aquéla, a quen lla darías, está lonxe ou xa non está.

Lembras esa aperta de mans cariñosa que lle deches namentras vías que se apagaba a vida nos seus ollos. Ou aquéla, ben se deu conta, ao tempo que axudabas a incorporar na cama.

Lembras esa aperta que lle deches o día do seu aniversario, aínda que non apagou as velas porque xa non tiña forzas para respirar. Tamén a que lle deches o día do teu aniversario. E lembras, por suposto que lembras, a que lle deches, de pé, de diante do seu cadaleito, cando entraba no seu foxo de xeito definitivo.

Lembras tanto vivido, tanto compartido… E volves preguntarte se hoxe estarás lonxe de máis ou tan preto como lembras.

É evidente. Sabes, porque ti vives, que a vida é tal cual contan os máis experimentados: iso que sucede namentras programas cómo vivila. E mesmo namentras cres vivila. Porque sintes que estás vivo cando vas, ou vés, ou quedas, ou quedas con, ou buscas esa esquiniña de paz única na que chantar o máis humano e reflexionar o máis divino.

A vida é iso que sucede namentras estás sentado nunha terraza diante dun café, te, refresco ou licor café, e coa mellor das compañas imaxinables. Ou mesmo coa peor.

De repente, no teu ensoñamento, levantas a vista e descúbreste só, nun despacho de frías e brancas e xa grisáceas paredes, cheas de papeis e carteis pegados e mal enganchados, cunha fiestra, medio tapada, que amosa un exterior gris tamén, chuvioso, húmido, mollado, que te lembra que na máxica Galiza só hai unha estación, a das chuvias, a da choiva purificadora, fresca, limpa, virxe, allea ao devenir do tempo, e mesmo allea ao devenir do vivir.

E pensas e lembras que o que pensa, perde. E perdes porque pensas.

Pensas nesas persoas ou personiñas que non están a carón teu. E as que quixeras que estiveran. E as que están e non queres que estean. Si, incongruencia no pensar, no vivir, no compartir. “Chámanlle vida“, xustifícaste en aquilo que sabes que, dalgún xeito, non ten xustificación posible.

E nunha cadeira incómoda, nunha mañá incómoda, nun recuncho calquera deste planeta mal chamado Terra e que sempre quixeches chamar Mar; nesta distancia comezas unha viaxe imaxinaria nunha dorna á procura do que non chegarás a atopar nunca. Coma aquel barquiño de casca de noz,  partes a navegar sen temor.

Non, non hai razóns para temblar, nesta tempestade o mellor é rir, remar, cantar e esperar que chegue ese ceo azul que permita pensar que estás contento nunha travesía que non sabes moi ben cando comezaches e non sabes nin saberás cando ha rematar. O único que alcanzas a saber é que só o saberás o día da arribada.

Unha triste e vella melodía sona repetindo que non es máis que outro ladrillo nun muro de corpos insepultos, muro no que o máis importante parece ser acabar coa escasa esperanza e capacidade de vida de pais e mais que loitan, sen un can, por levar un prato de comida á mesa onde cativos inocentes sentan, alleos aos negocios e intereses desalmados de papudos e repoludos, sentan sen comprender porqué os seus pais xa non falan coa ledicia de antes, sentan sen entender porqué a ollada do avó leva meses tinguida de bágoas e tristura.

Levantas. Recolles. Apagas. Desconectas. Marchas. Deixas atrás todas esas ideas. Deixas atrás o momento, coma se dun cigarrillo que se consume só, sen importarlle a ninguén que esgote. Paradoxa esta, quizáis, da vida que levas, da vida que levamos. E emprendes viaxe real por camiños mal asfaltados na procura doutro tempo, doutro lugar, no que os pensamentos, os sentimentos, os instantes, agasallen coa brilante luz que esperas e tanto desexas.

E, mentras tanto, vives, sen tan siquera darte conta de que vives.

Advertisements

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s