Catro de febreiro: Día Mundial contra o Cancro

Non era posible, evidentemente, que deixe pasar esta efeméride sen escribir unhas letras hoxe, aínda que non sexan coma as que habitualmente publique.

O cancro só son seis letras. Si, pero as seis letras que máis medo da escoitar: todos sabemos que é unha enfermedade extraordinariamente cruel que nos leva por mundos e pensamentos extraños e lonxanos á nosa propria forma de ser e que, se en algo fai mella de verdade, por enriba aínda de secuelas físicas, é precisamente na nosa forma de pensar, que cambia antes, durante e despois de que o médico a anuncie, ben sexa a ti ou ben sexa a algún ser querido; e antes, durante e despois de loitar contra de ela durante o longo período que é o tratamento, e de gañarlle e superala; ou de perder e… perder.

Lamentablemente, como xa saberedes, estouna a vivir de preto. Ogallá ninguén tivera que sufrila. Sen dúbida. Ogallá quen lea estas letras e non coñeza esta enfermedade non chegue nunca a coñecela. Ogallá pronto falemos todos de todo esto en pasado.

Namentras, mentres ese día non chega, ánimo a todos os que a vedes cerquiña, a quen a sente na súa propria carne, no seu proprio corpo, na súa ollada.

Ánimo tamén a quen vedes os ollos de quen espera unha explicación, un porqué, e non sodes capaces de dála porque, en realidade, non existe, e porque ti mesmo te fas esas mesmas preguntas e non atopas ninguna resposta por ilóxica que fora, pero necesaria agora para ser capaz de levantar a cabeza e mirar ao frente. É impotencia. Si, é impotencia o que sentes. E é normal sentila. Non é agradable, claro está, pero é normal. Non te deixes levar por ela e verás que pouco a pouco sae.

A vós vouvos contar a miña teoría do castelo de naipes. De seguro que é unha parvada, pero coido que a nós nos funcionou e ata dun parvo coma min pode que alguén saque algo de utilidade, sexa para esta peste de seis letras coma para outros moitos casos de sufremento.

Mirade, esta situación podería comparárvola cun sinxelo castelo de naipes deses que facíamos cando éramos pequechos e no que, enriba, na parte máis alta, atópase o naipe que coroa. Ese naipe é esa persoa que tanto queremos e está a sufrir coa enfermedade. Pero debaixo hai máis naipes, en niveis, tres, catro, cinco… Tan grande coma gustes de facer o castelo. Para manterse en pé o naipe superior é preciso que estean en pé o resto dos naipes. E eses somos os impotentes de antes. Cada un estamos no seu nivel: familia, amigos, coñecidos, compañeiros de traballo, etcétera. Uns máis de preto, no día a día, a cada instante. Outros máis de lonxe. Outros aínda máis. Outros máis. E co sixelo feito de estar, que parece non ser nada, crédeme, éo todo. Só estar. E todos, todos, todos imprescindibles: os que viven no día a día a carón son tan necesarios coma os que viven lonxe e só poden achegar de cando en cando un “Me gusta” a un comentario no Facebook. Todos. E entre todos conséguese manter en pé o castelo e conquerir o éxito: gañar á enfermedade.

Ánimo tamén a quen recordades a quen xa non está, tamén sen explicación aparente, nunha palmaria inxustiza da natureza que endexamáis chegaremos a comprender, xa non nos acompañan, non, aínda que, en realidade, estean sempre presentes na nosa memoria. Sempre.

E, por enriba de todo e de verdade, ánimos, ánimos fortes e grandes a quen estades loitando corpo a corpo con ela hoxe. Gáñaselle. Crédeme. Pódese con ela. De verdade. Si, é dura, cruel, agresiva, arrasa, mantente cun fío de vida os máis dos días, sínteste que pareces un farrapo, un corpo sen vida, unha ialma desganada, un cadáver feo e demacrado que todo o mundo vai rechazar… Pero só o pareces, soamente o pareces porque, en realidade, non o es, non o es, non o es… Es máis forte que a enfermedade, élo, e estanos a ensinar moito, todo, a quen te vemos e hoxe xa admiramos a túa forza e enerxía e enteireza e gañas e esperanza porque ti, contigo, cos teus, connosco, co tempo e a medicación e o apoio dos profesionais, que apoian, e cómo apoian, ti, si ti, que hoxe non o cres porque estás no medio dun mar de dúbidas e molestias, que hoxe non o cres porque te ves no espello para poñerte ese pano, perruca, gorro ou sombreiro e non ves quen eras, ti, si, ti, seguro, seguro, valo conseguir.

Porque o vas conseguir. Seino. Conseguirémolo. E o sabes. Sábelo.

Si, de verdade, dígocho como o vexo e o vivo: con ela se pode!

Advertisements

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s