Seguir a soñar

Espertar.
Abrir os ollos. Volver en si.
Nun día, nunha mañá,
nunha sobremesa calquera.
Nunha conversa festiva
de copas, de cañas, de bares, de amigos.
Espertar, sen estares durmido.

Amencer, de novo,
con palabras que rebumbian,
e que oes e que escoitas e que se repiten
coma cantinela baleira,
aprendida sen saber significados
dos ditos que se din mal ditos.
Malditos!

Escoitar, oir:
soñador, utópico realista,
arquitecto de sociedades imaxinarias,
creador ideal de realidades inmellorables
e imposibles,

imaxinador de futuros inimaxinables,
buscador de estrelas inexistentes“.

Sentir marabilloso o insulto,
e profunda e preciosa dor.
Non é posible cambiar o que vives?
Ledicia infinita, desesperanza máxima.
Duro,
doente espertar
e querer des-espertar.

Espertar.
Sen remedio, de súpeto, espertar.
Espertar e esperar que pare,
que eu xa me baixo eiquí,
que neste camiño
que levo e que levamos e que queredes
espertar, tarde, haber hemos.

Espertar.
Abrir os ollos. Volver en si.
Decatarse de que nada foi un soño,
porque a propria vida é o meu soño
e os soños,
a miña vida son;
soñador utópico realista.

Espertar.
Si, espertar.
E seguir a soñar.

Advertisements

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s