Retratos da miña xente [VI]: A “mala persoa”

A súa mirada, viva, gardaba o nervosismo tras uns ollos saltóns que escondían
tanta felicidade no momento como tristeza vivida na vida pasada
ou esforzo detallado nos últimos días.

O seu corpo, miúdo, elegante e destacado, locía baixo un vestido negro
coa improvisada maquillaxe da noite e perliñas de cariño que repartiría
en cada aperta ao final das escaleiras.

Movíase, movíase con soltura e axilidade, dando os últimos toques
a unha mesa chea que compartir, e pendente sempre do reloxo
coma se o tempo non lle dera pasado.

Non paraba, non, non paraba. Non paraba mentras un a un
aprensentaba aos que alí estaban, aos que chegaban,
e sempre con palabras delicadas de agasallo para todos.

Foi entón cando parou a música e se fixo o silencio. “Xa está aquí” que dixo.
“Todo ten que saír ben” tivo que pensar, “que todo saia ben!”, desexou.
E todo ía saír ben. E todo todo todo saiu ben.

Doces notas só se oían rexurdidas da guitarra faladora e das mans do artista
e gritos sorprendidos romperon o silencio da sala
e racharon cos medos, demostrándolle o infundados que eran.

Aqueles saltóns axexaban entón a sala namentras lle dicían, cun sorriso na faciana:
“si, conseguíchelo, nin a ela nin eu imos olvidar o que hoxe está a pasar;
grazas por facer que eu estea aquí hoxe”.

Cada aperta da homenaxeada era máis longa, máia sentida, ata desfacerse en bágoas
susurrando no oído da súa xente: “Quérote! Non te vaias xamáis, por Zeus, non te vaias”.
Dalgún xeito inexplicable eso explicaba o éxito da convocatoria.

E con cada aperta, aquela mirada nervosa do inicio da noite nas escaleiras
transformábase definitivamente en pausada, serea e satisfeita,
mirada de irmá que sabía que si, que dun xeito ou doutro, o lograra.

E unha Sachadora cultivou de novo unha nova xeira de bágoas.
Con cada sentimento recitado, a necesidade duns brazos nos que recollerse,
con cada torpe agarimo, unha demostración da cercanía agradecida.

Pasou, pasaba, a noite, a festa, o momento, a maxia, a arte, e a música,
e o protagonismo inesperado do descoñecido de negro
polo que todo o mundo, curioso, preguntaba.

E rematou todo con momentos de desexada privada intimidade pública,
case que en familia, cos elexidos, arredor dunha sagrada mesa
e adicando cada canción aos corazóns afortunados que alí estaban.

Hoxe, días despois, chegou o tempo no que dar as grazas por seres “mala persona”;
porque as bágoas que mollaron os meus ollos o longo desa noite agora se repiten
e porque as que naceron do teu corazón son a mostra de todo o valor que tes.

E ese, en verdade, é o verdadeiro capital.
O teu capital. O capital humano.

Advertisements

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s