Retratos da miña xente [IV]

Cos mellores desexos, a ela, e tamén a el, que xamáis olvidarán o seu 15 de xuño de 2012.

Na porta, de madeira e vidro, notei a tensión.
Entrei. Subin no ascensor. Nervioso.
Pouco faltaba xa. Tiña o ramo nas mans.
Abriron a porta. Percorrín o corredor.
Esquivei á xente. Virei no pasillo.
Mireina.

 

Estaba na porta da súa habitación.
De branco. Branco puro. Branco doce.
Branco sincero.
A luz que entraba pola fiestra as súas costa
facía dela unha imaxe anxelical.
Sinxela. Delicada. Bela. Marabillosa.

Amiga. A miña amiga. A noiva.
Eu, alí, embobado ante ti,
axeonllado, súbdito diante da súa princesa.
Foi entón,
foi nese preciso instante cando comprendín
que xa non había máis que dicir
e só restaba unha palabra no diccionario:
Radiante. A máis radiante.

Advertisements

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s