Unha carta aberta con forza e esperanza

Sr. cancro:

Non te esperábamos e, nembargantes, aquí estás. Seica non te chegou co sufrimento xa superado, non hai tanto, de un ano entre médicos, cirurxiáns e quirófanos que vés ti a facernos unha visita.

Si, hai dous anos non parecía fácil superar ningún sufrimento. Pero, daquela, conseguímolo. E xa estábamos facendo vidiña normal. Nós non somos ninguén especial, nin temos vidas que sexan merecedoras de ser escritas en grandes historias. Nin tan siquiera de seren contadas. Tampouco o pretendemos. Simplemente, queriamos vivir de novo: regresar ao traballo con plenitude, con tranquilidade, co soriso na faciana, coa satisfacción de sermos útiles e de termos superado un obstáculo máis na vida.

Disfrutar dos amigos, que tanto nos están a apoiar nestes tempos. Seguramente non os merecemos pois son moi boa xente, a mellor mediciña que un pode atopar para a ialma. E disfrutar tamén coa familia, que seguramente, ao estar na distancia, estarán pasando malos tragos, aínda peor que os que vivimos nós. En resumo: só queriamos o noso anaquiño de felicidade e disfrutar sen preocupacións deses cativos rebuldeiros que sempre achegan un soriso inocente na vida.

Entón, cando xa todo parecía ír ben, chegaches ti. Cóntame, quén te chamou? Quén te invitou? É máis, dixéramoste que non viñeras. Por qué tes que estar aquí entón? Si, seino, es cabezón e vas onde che peta. Non respectas nada nin niguén. Simplemente apareces. Incluso recoñezo que, probablemente, non nos coidamos, como persoas e como socidedade, como deberiamos para evitar que chegues. Evidentemente, tal e como es, todos estamos esperando o noso. Pero, meu, non teño presa. Non tiñamos presa. Ti si? Tíñala? Tiña que ser agora?

En fin, xa levas dous meses con nós, alomenos dende que nos presentaron. Xa estabas aí hai algún tempo máis, claro, pero non te facías notar. Agora, non só te fixeches notar, senon que pola túa presenza houbo que ir ao quirófano outras dúas veces máis. Por sorte, ou máis ben por desgraza, xa temos costume, pero, aínda así, non crees que estás sendo un pouquiño cruel? Porque, por senón o sabes, este camiño non fixo máis que escomenzar.

Grazas a túa visita, estamos agora nos primeiros pasos dunha terapia aínda máis pesada que as operacións. Probas médicas de todo tipo, exploracións, consultas e seis meses por diante nos que, cada tres semanas, pasaremos o trago de loitar contra ti. E loitaremos. E, sabes?, gañarémoste. Custará moito manterse en pé. Tanto no físico coma no anímico, e haberá que pelexar e pelexar e pelexar. Pero acabarás vencido. Deberías sabelo. Non teñas dúbida: acabarás vendido. E se o tiveras tan claro, xa non deberías nin chegar a vir. Pero aquí estás.

Mira, as bágoas dos primeiros días regaron as raigames da forza que hoxe temos e que permitirá que acabemos contigo. Sí, estiveches aquí e na batalla xa cobraches as primeiras victimas, levaches uns anacos de carne, de corpo pero, nesta guerra pódelo ter claro: non poderás con nós. Ganarás algunha batalla, si, pero non a guerra. Estás condenado á derrota. E digo con nós, xa que non somos dous, nin tres, senon vinte, trinta, cen, centos. Tantos como achegaron o seu hombreiro para facer forte a nosa loita, un exército de espartanos. E gañarémoste.

Si. Nós. E coa nosa xente. Gañarémoste.

Advertisements

2 reflexións sobre “Unha carta aberta con forza e esperanza

  1. Muy bonito… Yo no tengo duda de que sí ganaréis, y en pocos meses volverá ese poquito de felicidad y tranquilidad que todos necesitamos… Y será por muchos años.

    Ánimo otra vez, y muchos abrazos míos y de las nenas 🙂

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s