Nin nada nin ninguén

Non son nada nin ninguén, ben o sabes.

Son un plebeo que debe a súa vida a vos, miña raíña.
Un becho máis que revolotea ao redor da luz dos teus ollos.
Un animal con roupa que, lonxe, espera, e as veces desespera.
Unhas máns que acarician un teclado esperando que a letura destas letras
acaricien a túa ialma.

Un cadáver vivo, morto de envexa por quen, sequera,
puidera chegar a compartir contigo o aire que estás a respirar.
Son o pegamento das túas fracturas
coa única forza do cariño que te profeso.
Que te confeso.

Estou contigo.
Qué máis podo desexar?
Só os teus felices sonos e aínda máis felices realidades.

E seino, sei que non o merezo,
sei que non te merezo,
e témoo,
e témome que a túa felicidade non sexa plena
porque ando eu revoloteando.

Boa noite, miña nena,
pecha os ollos e deixa que o ceo recolla as estrelas.

Advertisements

3 reflexións sobre “Nin nada nin ninguén

  1. Pingback: Grazas! Bueno, no, hoy mejor así: ¡gracias! | Dende o meu tobo

    • Hola Dania!!!
      Es cierto: no me dejo ver mucho últimamente. Cosas de la vida real!!!
      Y entiendo, sin duda, que te cueste entender lo que escribo pq, al fin y al cabo, es gallego y por México creo q no se habla mucho, verdad??? Menos mal q existe “San Google traductor”… 😉
      Sea como sea, mil gracias por estar ahí e intentarlo. O bueno, en tu caso, 1000×1000!!!
      Y ya nos encontraremos en verde de nuevo. Mientras tanto, sé feliz!!!

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s