A soidade de quen nunca fora deixado só


O tempo móvese no reloxo. A agulla máis espilida percorre constantemente a súa esfera e empurra ós poucos a máis grande de todas. Esta mévese con moita máis preguiza. E non lle gusta ser empuxada, e menos lle gusta empuxar á máis señorial de todas. E, nembargantes, móvense, móvense as tres. E o fan irremediablemente, sen elas querer.

O seu desexo tantas veces era que non pasaran, que non circularan, que non transcurrira máis o tempo. Non quería voltar atrás, aínda que sabía que non fora como houbera desexado que fora. E, o peor de todo, sabía que non fora como esperaban de el que fora, dixera, estivera ou fixera. Pero non tiña interese en voltar atrás. Estaba seguro de que ía cometer os mesmos erros. Non ía voltar atrás. Ía seguir a camiñar.

Alí estaba, sentado, impasible, quedo. O seu pensamento ía unha é outra vez polas mesmas veredas, e unha e outra vez sentía que non tiña as forzas que esperaba. Tantas veces pensaba “teño que chamala para saber como lle van eses exames”. Pero tantas veces non se atrevía a coller o telefono e dar unha alegría. Ou, o que máis lle doía, dar un par de eses ánimos na distancia. E sabía que eses ánimos lle facían falta. E entristecía ó saberse impotente, incapaz, inútil e imbécil. “Idiota. Si, idiota. Idiota e tonto”.

Outras veces dicíase “sabe que estou cerquiña, ó seu carón, lonxe pero latente, xusto aí”. E entón era cando notaba como no seu peito comezaba un latexo máis intenso do normal, máis sentido do habitual, máis esperanzado do usual, e máis triste, máis decepcionado, máis decaído, máis traizonado, máis esforzado, máis forzado… “Máis forza, iso é, máis forza de vontade é o que tes que por en todas estas cousas”. E ó fin só eran unha morea de verbas. “Xa verás como o consegues, rapaz, xa o verás”.

E naquela mesa, nalgunhas outras ocasións desexaba que todo se amañara por si mesmo. Non éra cómodo saber que ía pasar o que finalmente tiña que pasar. E non era unha ledicia pensar en estar sentado nesa mesa, nunha incómoda cadeira, e tras o xantar, ter que comezar esa discusión. “Se cadra, todo isto é un soño do que espertamos cando morremos”. Era o único raio de futuro que atopaba para seguir adiante, para seguir sentado. Na súa cabeza non cabía que eles o trataran como o tiñan tratado e tiña que pensar que non, non era verdade, el tiña que estar trabucado.

E o seguinte pensamento, engaiolado no seu tecido cerebral, era aquela vella letra da canción, aquelo de “ata que a morte nos una”. Nunca tivera tanto significado como a partires de que a oira susurrada dos seus beizos. “Quérote ata que a morte nos una”. Xamáis ninguén lle demostrara tanto o que o quería e xamáis ninguén lle dixera tan claro que era un soño imposible. Notaba esas volvoretas, notaba como se movían. “Entón, a vida, esta vida… a nosa vida…” E xa non era quen de rematar a frase. E volvía sentir o latexo no peito. E ñáñalas no corpo.

“Se cadra é un soño, e el non me está a dicir en verdade o que me dí, que me enganou e mentiu, e que o fixo a conciencia…” E así era o único xeito de atopar lóxica. Era imposible que estivera oíndo o que estaba oído. E os seus pensamentos derivábanse “logo non serei o malo desta historia… ¿Ou si? Ou ¡qué sei eu! Se estiveras conmigo, ¿qué opinarías ti?”.

E, de novo, volve pechar os ollos, volve a respirar, volve a contar hasta cen, hasta mil, a ser ‘mala persoa’, como se chamaban. Si, ‘mala persoa’ se chamaban, pero esa ‘mala persoa’ que se é cando tes que dar as grazas á fantástica educación recibida de pequecho, esa ‘mala persoa’ que sabe oir e incluso escoitar, que sabe ser e tamén estar, que non grita senón que fala, que non perde as formas, que respecta. Esa ‘mala persoa’ que é tan difícil de atopar entre tanta xente. “Se cadra, estarás sendo optimista ó valorarte a min mesmo”.

“Si, é definitivo, eu son unha ‘mala persoa’, teño que selo, doutro xeito non pode ser”. E si, claro está, volveu ser ‘mala persoa’, e volveu ser antisocial nunha sociedade na que non se poden ter pensamentos autónomos. Antisocial porque el os tivo. E volveu ser asocial nunha sociedade na que lle esixen agochar a cabeza. Asocial porque el levantouna. E volveu ser marxinado social nunha sociedade que se rixe polo que tés. Marxinado porque el non tiña e non quería. El só era. Non buscaba riquezas e tiña a máis grande de todas. Logo non podería esperar que o respectaran cando non eres coma os demáis queren que sexas.

“Non me pode estar a dicir o que estou a escoitar… non pode ser asi… non pode… non pode… non pode…” E o repetía unha e outra vez, unha e outra vez, coa sana intención de autoconvencerse do que xamáis ninguén, nin el mesmo, o podería chegar a convencer. E desviaba o seu pensamento para non sufrir coas palabras escoitadas. Entón sufría cos pensamentos calados.

Porque entón era cando se lembraba de ti, e de ti, e tamén de ti. De ti tamén, e de ti tamén, que non o cres. E de ti, que estás aí. De ti, que andas por alí. E de ti que non estás. De ti. De ti. De todos. De todas. Buscando na memoria pequenos intres de felicidade ó teu carón que xustificaran estas catro horas de tristura na mesa.

Tristura que cada vez ía máis triste. Como as agullas do reloxo. Unha tristura empurraba pola outra, máis grande. E a outra todavía atopaba outra máis grande que remover no seu peito. E outra. E outra. Entre a xente estaba, pero estaba só. Sentíase só. “E só unha cousa tes peor que estar só, meu, e xa sabes que é sentirse así de só como te sintes”. E veíao a el. E veíaas a elas. E vaíase a el mesmo. E veía incluso a quen non estaba o seu carón nese momento, pero estaba latente, cerca. E sentíase só. Aillado. Nunha bendita illa, rodeado por un mar de dúbidas, de desexos, de esperanzas, de compromisos, de obstaculos, de negativas. Un mar que o separaba de todo e de todos.

Un segundo tras outro, un minuto tras outro, unha hora, un día unha semana, un mes tras outro. Así, así era como portaba no seu corazón as agullas dun tempo que nunca foi levado, as tristuras dun triste que nunca fora entristecido, a vella amiga soidade de quen nunca fora deixado só.

—x

Rabbit ER

Advertisements

Unha reflexión sobre “A soidade de quen nunca fora deixado só

  1. Algunhas persoas se cadra podemos ser tontas, idiotas e incluso “malas”… pero temos a sorte de ser persoas, que xa é moito.Un non pode escoller a xente coa “coincide” na vida, pero sí pode escoller á xente coa que a comparte, ós amigos de verdad que a pesar de cómo somos nos queren e que fan que, as veces, as penas no sexan tan profundas, os que nos fan rir con parvadas para que botemos un sorriso, os que nos fan sentir especiais…Non estás só… mira ben…

Se queres comentar algo... adiante!

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s